S. Plath çektiği acıyı mısralarıyla yenmeye çalışmışsa da, eserleri doğaçlama
yaşanan bu tutkulu hayatın ölüme yenik düşmesinin kanıtıdır. Plath için şiir, dış
dünyanın tehdidine katlanma ve izolasyon olasılığını sağlayan bir sığınaktır.
Bu izolasyon gerçeklerden kaçış olarak yorumlanabilir, ama Plath’ın
şiirlerindeki şeytani yoğunluk bazen okuyucuyu şaşırtır ve Plath'ı hem
gizdökümcü türün hem de 20. yüzyıldaki diğer akımların en mükemmel
şairlerinden biri «olarak kategorize etmeye iter.
Çölde
Bir yaratık gördüm, çıplak, vahşi.
Çömelmiş oturuyor
Yüreğini ellerinde tutuyor
Yiyordu.
Dedim ki: “Tadı güzel mi dostum?”
“Acı, acı," diye karşılık verdi;
“Ama seviyorum
Çünkü acı
Ve benim kalbim."
H. Crane