Ayşe Aktürk
@Pesimist44
Bir adam düşünün eşine olan sevgisini en güzel sözcüklerle ifade eden. O, öldükten sonra bile onunla yaşamaya devam eden. Hasretin acısını en derinden çeken ve yazdığı şiirlerle bizlere çektiren. Öyle bir sevmek ve öyle bir özlemek ki tarifi imkansız. Ne diyeyim, çok şanslısın Ömür Hanım, hem de çok.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Voroluşunun bilincine varmış, var olmaktan yorulmuş,insanlardan uzaklaşıp köşesinde anlaşılmayı beklemiş. O da olmamış, kendini hırpalarcasına yazmış hissettiklerini.Yazdıklarının saçma olduğundan dem vurmuş hep. İnsanlar görmesin diye hepsini sandığının içinde biriktirmiş.En çok delirmekten korkmuş.Hayata değmeden yaşamak istemiş. Kendisiyle ruhu arasındaki mesafeyi ne yaparsa yapsın kapatamamış. Ama ne olacaksa olsun doğudan batıdan saçmalayalım bu hayatı demiş.Kitap tam anlamıyla Huzursuzluğun Kitabı ve bu adam Portekizlilerin (Her ne kadar haberleri olmasa da. :) ) Oğuz Atayı ve bu kitap tutunayamanların kitabı. Tutunamayanlara tavsiyemdir.
Depresyondayım demeyelim de yeniden yapılanma içerisindeyim diyelim. :)
Çıkmazda olanlara, yaşamdan tat almayanlara, sıkıntılarıyla baş edemeyenlere, iman etmiş olanlar için dünyanın imtihan dünyası olduğunu hatırlatıyor. Doğu'dan Batı'dan bir çok yazarın söylemiş olduğu sözlerden alıntılar yaparak güzel tesellilerde bulunmuş. Yeniden yapılanma içinde olanlara tavsiye ediyorum.
"KALABALIK bir topluluk içindeydi. Başarısızdı."diye başlıyor kitap ve yine seni Oğuz Atayın o muazzam dünyasının içine alıyor. Onunla beraber korkuyu bekliyorsun,bir inşaat alanını günlerce izliyorsun. Tıpkı önceki kitaplarında olduğu gibi, kahramanların acılarını derinden hissedip onlarla dertleşip onların yasını tutuyorsun. Oğuz Atay sen bambaşka bir yazarsın. Bildiğimiz aydınlara (!) hiç benzemiyorsun. Toplum tarafından görül(e)meyenlerin kapısını aralıyorsun.Ve ben seni her okuyuşumda kendime kolay kolay gelemiyorum. Kitabın sonunda "Ben burdayım sevgili okuyucum, sen neredesin?" diye sormuşsun. Ben hep senin kitaplarının içinde olacağım.
"Cahit Zarifoğlu'nun şiiri bunca anlaşılmaz, kapalı ya da zor anlaşılır bulunmasına rağmen, şimdiye kadar hiçbir aklı başında şiir okuyucusu bu şiirleri reddetmek, yok saymak cesaretini gösterememiştir." der Rasim Özdenören. Ben de çok aklı başında sayılmadığım için kesinlikle beğenmemek gibi bir hadsizliğe düşmem/düşemem. Birbiriyle alakasız kelimeleri o kadar ustaca yan yana getirmiş ki anlamına varamasan da acıyı derinden hissediyorsun. Saçma sapan kelimeleri bir araya getirip anlamlı bir cümle oluşturduğum vakit ben de yazacağım tüm içimdekileri.
