Biz ne sadece aklın ne de sadece büyülerin ardından gideceğiz, biz güzelliğin peşinden gideceğiz. Çünkü akıl ve büyü, güzelliğin hizmetinde olduğu sürece anlamlıdır.
Herhangi bir konuda, her hatırlamada aynı agrilari çekiyor olsak yaşamak dayanılmaz olurdu.
Durduk yere sokakta, otobüste, iş yerinde filan ağlarsanız insanlar delirdiğinizi düşünebiliyorlar ancak cenazeler bu iş için biçilmiş kaftan.
Savaşmayı bırakan insana kim ne yapabilir ki? Yenilmek kadar büyük özgürlük yok, şimdi kazananlar düşünsün.
Oysa insanın çocukluğundan başka neyi vardı sahip çıkması, saklaması gereken ?
Arkadaşlarımın o yıllarda bir çocuğun sahip olabileceği her şeyleri vardı ama bir ağaçları yoktu.