Hoppipolla
@Pierrow
Ben İsanın ellerini çivileyen çekiç kadar günahkarım,Tanrı bunu affeder.
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Öğrenen Kişi
Önce kumun üzerine kurdum, sonra kayanın.
Hiçbir şeyin üzerine kurmadım artık
çökünce kaya.
Sonra yeniden kurdum sık sık
kum ve kayanın üzerine.
Öğrenmiştim ama.
Kendilerine güvenip de mektubu verdiklerim
çöpe attılar onu.
Ama hiç önemsemediklerim
bulup geri getirdiler bana.
Öğrendim böylece.
Yapılmadı buyurduklarım.
Gelince gördüm ki
yanlışmış.
Yapılmıştı doğru olan.
Bir şey öğrendim bundan da.
Eski yaralar acır
soğuklarda.
Ben sık sık şöyle derim ama:
Yalnız mezarın hiçbir şeyi olmayacak
bana öğretecek.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Üstünü iyi kapatamıyorluğumuz döksün şimdi meseleyi ortalığa
Zaten kimse, hiç kimse, çözmek istemiyor bu karmaşayı
Ve inan, bir yanlışlık yok aslında.
-Sen hangi yanlıştan geldin bu doğruların arasına?-
Arkada bir ses var, radyodan mı geliyor? Ya da birileri kitap okuyor. Ya da birileri bir şeyleri hatırlıyor. Ya da birileri bir şeyleri hatırlatıyor.
Zamanı gelince. Yok. Bir başka teselli yok:
“Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur."
Sen derin bir nehirdin
ve ben senin sularını emen
dutun aşkından daha çıplak
bir kayık.
Bir ısırıkla ayırdın kulağımı
ve duanın Van Gogh’uydum.
Umutsuzca Cézanne’i aradım
ve senin mezarlığını buldum.
Nar ağaçların kırmızı bereket çanı adına…
Umudun umutsuzluktan ağır yükü adına…
Kalbine inanmış bütün sevenlerin muradı adına…
[…]
Yoksulluğun uzak derin gözleri adına…
Yüzü yere düşen çaresizlik adına…
Ve kavuşmanın kekeme sevinci adına…
[…]
O ışık goncasının arzusu ve korkusu adına…”