Hoppipolla
@Pierrow
Ben İsanın ellerini çivileyen çekiç kadar günahkarım,Tanrı bunu affeder.
38 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
“Kan yasası bu insanın:
Üzümden şarap yapacaksın
Çakmak taşından ateş
Ve öpücüklerden insan!
Can yasası bu insanın:
Savaşlara yoksulluklara
Ve binbir belaya karşın
İlle de yaşayacaksın!
Us yasası bu insanın:
Suyu şavka döndürüp
Düşü gerçeğe çevirip
Düşmanı dost kılacaksın!
Anayasası bu insanın
Emekleyen çocuktan
Uzayda koşana dek
Yürürlükte her zaman”
(Can Yücel’in yeniden yorumladığı Bonne justice – “Asıl adalet” – şiiri, “Anayasası İnsanın”)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
deniz olağanüstüdür
tanrının ellerinden
o eller göndermişti onu
uyusun diye dünyada
ve yeryüzü sararıp solar
ay ufalanır
birer birer
yıldızlar uçuşur bir toz bulutuna
ama deniz
değişmez
ve akıp gider ellerden
gene döner ellere
ve uykuludur...
aşk,
kırılışı
senin
ruhunun
benim
dudaklarımda
YABANCILAŞMA
Ağaçlarda göremiyorum artık ağaçları
Rüzgâra yelken açmıyor dalların yaprakları.
Tad var yemişlerde, ama tükenmiş sevgileri.
Doyurmuyorlar bile.
Ne olacak şimdi?
Orman kaçmakta gözlerimin önünde,
ağzı mühürlenmiş yakınımdaki kuşların,
döşeğim olabilecek çayır da kalmamış.
Doymuşum artık zamana
ve içimde zamana susamışlık.
Ne olacak şimdi?
Dağlarda ateşler yanacak gece bastığında.
yine davranıp yaklaşmalı mı her şeye?
Yollarda göremiyorum artık yolları.
Ingeborg Bachmann
YALNIZ
Çocukluğumdan beri olmadım diğerleri gibi
Gözlerim görmedi onların gördüklerini.
Tutkularım farklı, kaynağım
farklıydı ve aynı olmadı hüzünlerim
Kalbim uyanmadı aynı neşe tonunda
ve yalnızdım bütün aşklarımda.
Çocukluğum, fırtınalı bir ömrün şafağıydı,
iyi ve kötünün derinliklerine sürüldü.
Beni hâlâ dik tutan gizem:
sağanakta veya pınardan,
kızıl falezlerden, dağlardan,
dönen güneşten etrafımda
onun hazan renginden, sonbaharda,
gökte çakan şimşekten
yanımdan geçen,
gürlemesinden fırtınanın;
şekilden şekle giren
(gökyüzünün her yeri masmaviyken)
bir bulut, şekline bürünen iblisin.
Seviyorum seni rüzgârın düşü,
sen parmaklarımla birleşen, sen kuzeyin unuttuğu,
yeryüzünün güzel sabahlarında baş aşağı
gülümseme kolayken yağmurun güzelliğinden.
Ne hoştur bir ırmağın bağrında yolculuk etmek;
gizini söyleyin bana açık gözlerinizin, ey dost balıklar,
kendini denize savuran ve uzak gemilerin
gövdesine destek veren bakışlarınızın gizini.
Sizi seviyorum yeryüzü gezginleri, siz ki su üstünde uyursunuz,
size Amerika'ya gidenler giysilerini aramaya,
acı çıplaklarını kumsalda bırakıp
geminin güvertesinden aydan bir ışın çeken insanlar.
Ne güzeldir yol almak umut içinde,
nitelik değiştirmedi altınla gümüş,
sıçrarlar dalgaların üstüne, pul pul sırtın üstüne
müzik ve düş getirirler en sarışın saçlara.
Bir ırmağın dibini izleyerek uzaklaşıyor isteğim
parmaklarımın ucuyla tuttuğum sayısız kentlerden,
o kopkoyu, kara giyimli yığınlardan ki
sırtıma damgaları çıkmış gibi bıraktım, uzakta.
Umuttur yeryüzü, yanaktır,
sınırsız bir gözkapağıdır, içinde varolduğumu bildiğim.
Anımsıyor musun? Düşlere anahtar olduğum
bir gece yeryüzü için doğdum ben, bütün ve kalan.
Balıklar, ağaçlar, taşlar, yürekler, madalyalar,