Tamer Arıkan
@Piranist
Amedspor
Ahmet Kaya sevdalısı
Bizi zaman yenecek ve anılar kalacak.
Mutluluk mavi çocuk oynardı bahçemizde.
Bir çay doldur,
Bir kitap seç,
Ve dünyayı sessize al
Aylak
Üniversite
DİYARBAKIR
Diyarbakır, 1986
1231 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Halk, çok kolay masal uydurur ve onu çok kolaylıkla yayar. Bu hikayelere tuhaf ve ayırt edilemeyecek bir biçimde gerçekler de karışır.
Reklam
"... herkesin hülyası verimli, iradesi de istediklerini gerçekleştirecek kadar güçlü olmaz."
"Her iki taraf da kendi inancının doğruluğundan emindir. Bir kimsenin inancını ve görüşünü bir başkasının değiştirdiği hiç görülmemiştir."
"Göreceksin; gençler, zenginlerin ve beylerin kendi çıkarları için koydukları yasalara ve törelere göre hareket etmeyecek, özgürlük kanunlarını benimseyecek."
Güzel kızım Zînê, bilmezsin eskiden ne rezalet çektiğimizi... Ne biçim hayattı o? Dinle de ninen anlatsın: Yıllarca bizim gibi yoksulların arpa ekmeğini bile yeterince bulamadığı oldu. Zenginlerin yiyeceği boldu, koyun sürüleri vardı. Öküzleri, atları ve eşekleri... Tabii paraları da çok olduğu için istedikleri yerlerden, pahalı oluşuna bakmadan buğday alabiliyorlardı. Buğdayları silolarda eskirdi ama her yıl ektikleri arpayı biz yoksullara satarlardı. Baharın başında ekmeklik tahılımız azaldığında veya tükendiğinde, zenginler her zaman pahalı fiyata ve borca tahıl satardı. Borçlarını zamanında ödeyemediğimiz zaman bizden faiz alırlardı. Faizin Allah belasını versin! Her zaman borç altında kalmamıza neden oluyordu. Biz yoksullar zenginlerin ağına böyle düşüyorduk ve neredeyse onlara bedavaya çalışıyorduk. Hiç unutmam bir ara kıtlık başladı, henüz baharın başındayken unumuz bitti, ailemiz kalabalıktı. Eşim, yani deden eve bakıyordu. Birkaç kez zenginlere başvurdu arpa ununu alabilmek için. Maalesef hiçbir yerden temin edemedi. Biz büyük çocuklar açlığa direnirdik ama küçükler yokluktan anlamazdı, “Acıktık, ekmek isteriz!” diye ağlaşırlardı.
O yıllarda hayatta olan kayınbabam, buna dayanamaz bir akşam düvemizi kesmemiz gerektiğini söyler. Kaynanam basar feryadı: “Asla izin vermem! Seneye iyi bir inek olur.” der. Kayınbabam öfkeyle “Seneye inek olur diyorsun. Çocukların açlıktan inlediğini duymuyor musun?” diye bağırır. Kadın sessiz kalır, sonunda düveyi keserler. Fakat ekmek olmayınca düvenin eti fazla dayanamaz, tez biter. Deden, zenginlerden biri olan Murat Bey’de arpa unu bulunduğunu öğrenir. Gider ondan un ister ama adam malına büyük fiyat biçer. Bunun üzerine deden eve döner dönmez babanla konuyu görüşür. Kayınbabam “Ben ömrümde bu güne kadar kendimi ağaların ağına
Reklam