Bu kitabı o kadar uzun zamandır okuyorum ki, bir ara hiç bitmeyecek sandım. O kadar bitmeyecek sandım ki, ara verip sonra geri döndüm. Çok şükür bitti. İlk olarak çevirisi ve kitabın kapağı, sayfaları ve şekli artık ne varsa onunla ilgili aşırı sinirlerimi bozdu. Tüm bunları sevemediğim içinde okumak işkence gibiydi. Çünkü Charles Dickens benim sevdiğim bir yazar. Konu olarak beni içine hemen çekmedi. Zaten Charles Dickens'ın yazdığı her şeyi bir yerden sonra açıklaması, her olayın açıklığa kavuşması olayını çok seven biri olarak, bu kitabın çevirisi ve diğer durumlarından dolayı sevmekte aşırı zorlandım. Ama kitap son sayfalarında beni ele geçirdi. Daha doğrusu son bölümde iyi ki okumuşum dedim. Güzel bitti. Olması gerektiği şekilde bitti. Daha nasıl bitebilirdi ki... Görüşürüz Pip. Seni tanımak güzeldi.