Kerem Gülmek
@Poetron
Ney üflemeyi seven, yazmaya ve seslendirmeye düşkün bir de sportif bir mühendisim.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Hayatta iyi gelen 5 şey?Duygu ve Düşünce
Bugün bir toplulukta şu soru yöneltildi:
Size hayatta iyi gelen 5 şey nedir?
Benim cevabım:
Doğa, Durmak, Fayda Sağlamak, Anlamak ve Anlaşılmak
Senin cevabın neler olurdu?
Mutluluk mu? Gerçeklik mi? - Cesur Yeni Dünya İncelemesiEdebiyat
"Mutluluk mı istiyorsun, yoksa gerçek mi?” diye soruyor kitap, seni köşeye sıkıştırarak. 
Cesur Yeni Dünya
Ben gerçeklikten yanayım. Sonuçta mutlu olmak için gelmedik dünyaya, öyle olsa ilk çığırışımız kahkaha olurdu ağlamak yerine. 
Kerem Gülmek
Açık konuşayım, bu kitabı okurken zaman zaman huzursuz oldum ama elimden de bırakamadım. Çünkü Huxley öyle bir dünya kurmuş ki, ilk bakışta her şey düzenli, herkes “mutlu” ama altı o kadar boş ki... İnsanlığı makine gibi çalıştıran, hisleri törpüleyen, düşünmeyi lüks hale getiren bir sistemin içine doğuyorsun. Bebeklikten itibaren koşullandırma var, özgürlük yok ama insanlar bunun farkında bile değil.
“Ya ne var bunda, herkes mutlu işte?” diyeceğin bir an geliyor ama sonra fark ediyorsun ki bu mutluluk, aslında bir çeşit uyuşturucu. Gerçeklerle yüzleşmemek için üretilmiş sentetik bir huzur. Kitapta geçen soma hapı, belki de bugünün ekran bağımlılığı hızlı yaşam ve saymadığım diğer etmenler gibi: bastırıyor, unutturuyor ama çözmüyor.
Karakterler üzerinden sistemin çatlaklarını görüyorsun. Özellikle John (Vahşi) üzerinden verilen mesajlar çok çarpıcı. Sistem dışında büyümüş birinin bu “cesur” dünyaya uyum sağlayamaması, aslında neyin daha insanî olduğunu sorgulatıyor.
Kısacası bu kitap, distopya seviyorsan tam bir klasik. Ama sadece bir kurgu değil; düşündürüyor, rahatsız ediyor, belki de seni kendi rutinini sorgulamaya itiyor. 
Aldous Huxley
03.08.2025
Cesur Yeni Dünya
Ben gerçeklikten yanayım. Sonuçta mutlu olmak için gelmedik dünyaya, öyle olsa ilk çığırışımız kahkaha olurdu ağlamak yerine. Kerem Gülmek
Açık konuşayım, bu kitabı okurken zaman zaman huzursuz oldum ama elimden de bırakamadım. Çünkü Huxley öyle bir dünya kurmuş ki, ilk bakışta her şey düzenli, herkes “mutlu” ama altı o kadar boş ki... İnsanlığı makine gibi çalıştıran, hisleri törpüleyen, düşünmeyi lüks hale getiren bir sistemin içine doğuyorsun. Bebeklikten itibaren koşullandırma var, özgürlük yok ama insanlar bunun farkında bile değil.
“Ya ne var bunda, herkes mutlu işte?” diyeceğin bir an geliyor ama sonra fark ediyorsun ki bu mutluluk, aslında bir çeşit uyuşturucu. Gerçeklerle yüzleşmemek için üretilmiş sentetik bir huzur. Kitapta geçen soma hapı, belki de bugünün ekran bağımlılığı hızlı yaşam ve saymadığım diğer etmenler gibi: bastırıyor, unutturuyor ama çözmüyor.
Karakterler üzerinden sistemin çatlaklarını görüyorsun. Özellikle John (Vahşi) üzerinden verilen mesajlar çok çarpıcı. Sistem dışında büyümüş birinin bu “cesur” dünyaya uyum sağlayamaması, aslında neyin daha insanî olduğunu sorgulatıyor.
Kısacası bu kitap, distopya seviyorsan tam bir klasik. Ama sadece bir kurgu değil; düşündürüyor, rahatsız ediyor, belki de seni kendi rutinini sorgulamaya itiyor. Aldous Huxley
03.08.2025
Reklam