Necə odsan bilmirəm,
Sən başa sal bir məni.
Nə qədər yanındayam,
Odun yandırmır məni.
Elə ki, ayrılıram,
Ayın, günün başına,
Məni dolandırırsan.
Necə odsan bilmirəm,
Uzaqdan yandırırsan.
Heç bir zaman öz taleyimdən inciməmişəm. Lakin heç bir zaman özümü indiki kimi yalqız hiss etməmişdim. Heç zaman qəm-qüssə indiki qədər ürəyimi sıxmamışdı.
Hər bir insanın həyatında elə bir dönüş nöqtəsi, elə bir hadisə olur ki, bu onun bütün gələcək həyatını, həyata baxışlarını və hisslərini, düşüncələrini və inamını dəyişir.
Qəribəsən Bakı ürəyi olmayanlar itirilmiş sevgidən yazır...
Sonuncu qum dənəsi düşmədən yerə xəyala gedən yolda gələcəyi üçün insan keçmişini körpüdən atır.....
Orxan Zeynallı..