Hammurabi
@Primitivizm
-Vatanını en çok seven görevini en iyi yapandır.
220 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Ne okusam diye kütüphaneme bakarken bulduğum ve nereden geldiğini anlamadığım bu kitabın bize vaadettikleri;
1- Diğer kişisel gelişim kitaplarından çok daha farklı
2- Hayatımızdaki olumsuz olayları formatlayarak başarı elde etme, mutlu olma, sağlıklı olma, huzurlu bir yaşam...
Okunan en basit bir kelimenin bile boşa okunduğunu veya zaman kaybı olduğunu düşünmedim hiçbir zaman. Çünkü okuduğumuz şeyi sevmesek bile bizim düşün dünyamıza katkısı olur. Belki kelime dağarcığımız gelişir; hiç değilse okuma hızımız artar :)
Bu kitabın bize gaz vermekten öteye gidemeyen kişisel gelişim kitaplarından tek farkı "bize gaz bile veremeyişidir". Bir teknikle hayatımızdaki olumsuzlukların yok olacağından bahsediliyor fakat böyle bir şey mümkünse de kitapla olacak iş değil. Yani karşılıklı yapılan bir terapi ile bu yöntem uygulansa belki sonuç elde edilebilir.
Diline bakacak olursak benim tarzım değildi çok sıkıldım hatta çoğu yeri atladım ve gereksiz buldum.
Bir kişisel gelişim kitabıyla daha anladım ki: KLASİKLERİ OKUMAK İNSANI ÇOK DAHA FAZLA GELİŞTİRİYOR.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Osmanlı Devleti=Harem hayatı, cariyeler, eğlenceler vb. DEĞİLDİR!
Sevgili Hıfzı Topuz bey, niçin Abdülmecit'in daha çok harem hayatını anlattınız? Ben buna bir anlam veremedim. Evet o dönemde yapılan israflar Osmanlı'nın batışını hızlandırmıştır. Lakin Abdülmecit diye atılan bir başlıkta o dönemde çok daha fazla önemli olan Kırım Savaşı' nı ayrıntılı şekilde görmek isterdim.
Kitapta Abdülmecit dönemini bir hikaye kurgusuyla anlatmış olan yazarımız anlatımı zenginleştirmek adına mübalağalara çok çok fazla yer vermiştir. Hatta o kadar fazla mübalağalarda bulunmuştur ki olaylarda gerçeklik payının olmadığı bariz ortaya çıkmıştır. Nitekim kendisi de bir tarihçi olmayıp gazeteci-yazar kimliği ile yazmış olduğu bu eserinde aşırı taraflı görüşleriyle nacizane okuyucusunu gülümsetmiştir :)
Puan vermedi·328 syf.··
Beğendi
·2019 8. kitabı
·28 saatte okudu
·Okunma: 29 Haziran 2019 14:36
Ramses serisinin 2.kitabı olan "Milyonlarca Yılın Tapınağı", Seti'nin ölümünden sonra başlayan yas dönemini ve bundan sonra Firavun seçilen Ramses'in tahta oturuşunu ele almaktadır.
Genç yaşına rağmen olgunluğu ve kıvrak zekası Ramses'i düşmanlarına karşı yenilmez yapmaktadır. Baş düşmanı olan abisi Şenar'ın oyunları, Hititlilerin verdiği korkular, casuslar, büyüler, büyücüler, hainler hiçbiri Ramses'i korkutmamış ve yıldırmamıştır. Başkenti değiştirmek gibi köklü bir işe girişmiş ve başarı sağlamıştır. Kendisine ve biricik eşine yapılan hain büyüden sonra Tanrıların korumasını almak için "Milyonlarca Yılın Tapınağını" yaptırma kararı alır.
Mısır inanışları ve kültürleri her zaman bana farklı gelmiştir. Ramses serisi de bu konudaki merakımı fazlası ile kamçıladı. Çok Tanrılı bir hayatları olsa da maneviyatlarına aşırı düşkün olmaları beni çok etkiledi.
İlk kitabı gibi ikinci kitabını da çok beğendim. Serinin diğer kitaplarında da aynı lezzeti alacağımı umuyorum.
Ve şiirdeki samimiyet...
KISKANÇ
Sakın bir söz söyleme... Yüzüme bakma sakın !
Sesini duyan olur, sana göz koyan olur.
Düşmanımdır seni kim bulursa cana yakın,
Anan bile okşarsa benim bağrım kan olur...
Dilerim Tanrı'dan ki, sana açık kucaklar
Bir daha kapanmadan kara toprakla dolsun,
Kan tükürsün adını candan anan dudaklar,
Sana benim gözümle bakan gözler kör olsun !
youtu.be/0lgzj6KoX1s
Keyifli okumalar.
Puan vermedi·100 syf.··
Beğendi
·2018 69. kitabı
·28 saatte okudu
·Okunma: 05 Ağustos 2018 18:49
Evet okumuş olduğum bu kitap her şeyi ile çok manidardı.
Öncelikle bir yaşamı konu etmesi ve bunu 100 sayfa kadar bir alana sığdırılması çok anlamlı geldi bana. İnsan işte o uzuuuunn yaşamının yalnızca 100 sayfa kadarcık - hatta o kadar bile etmez- yere sığdırılacağını bilmez.
İvan Ilyiç'in yaşamı çok basit, sıradan ve o nedenle de korkunçtu. Evlenmeden önceki yaşamı ve daha sonrası hep tekdüze yaşamış bir yargıcın hikayesiydi. Hayatın anlamını bulamamış belki de nasıl yaşaması gerektiğini bilememiş bir insandı İvan İlyiç.
Dünyaya bir eser, bir iz bırakamamış deriz ya hani hah işte tam olarak öyle birisi. Bu nedenle de yaşamının son demlerinde hep hayatını sorgulanmıştır.
Kitap baştan sona ölüm abidesiydi ve hani bir hadis var ya "Lezzetleri acılaştıran ölümü çokça zikrediniz" diye bu kitap bana gerçekten başından sonuna kadar ölümü düşündürdü. İvan İlyiç'in ölümünü haber alan iş arkadaşlarının taziye için bile orada bulunmak istememeleri çok üzücü geldi.
Güçlü, itibar sahibi bir insan olmak İvan Ilyiç'i memnun etmeye yetiyordu. Gösteriş düşkünüydü ve her şeyin en iyisini isterdi. Kızının saçının çirkin yapılmış olması bile onu deli ederdi :) Her şey yolundaydı fakat bir gün bağırsağındaki ağrılar siddetlendi ve hayatı altüst oldu. Hiç bir doktor derdine derman olamadı hatta son zamanlarda aldığı yüksek dozda afyon bile acılarını dindirmeye yetmedi.
Soluk aldı, içine çekerken tam ortada durdu, bedeni gerildi ve öldü.
BENİ ÇOK ETKİLEYEN BU BÖLÜMÜ DE PAYLAŞMADAN EDEMEYECEĞİM:
"Ölüm! Evet, ölüm! Ve onların hiçbiri anlamıyor, hiçbiri bana acımıyor. Orada eğleniyorlar." Kapalı kapının ardından bir şarkının müziğini ve ona eşlik eden birinin uzaktan gelen sesini duydu. "Umursamıyorlar. Ama onlar da ölecekler. Aptallar! Ben daha erken öleceğim,
