Gaspralı İsmail
@Pro_mete
Tanrım, Açamadık içimizi
Artık kavuşmamız mahşere kaldı
Ne yelken ne gemi var limanda
Kaçmak bir uzun sefere kaldı
Mercan bir sahildeymiş gemiler
Bulmak kasvetli günlere kaldı...
17 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Yenilgiler için faylazıyla yaşlıyım
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazarın (wilhelm genazino) klasik tarzı. Sürekli olarak çevresini betimleyen bir kahramanımız var. Kafasının içinde yaşıyoruz ve bu süreçte çevresinde gördüğü her öğeyi hayatının içindeki bir duruma benzetip bununla ilgili betimlemeler yapan arayış içinde olan bir hal var. Yazarın diğer eserlerinden farksız. Bu tip bir anlatımı seviyorsanız güzel ama yinede aynı anlatım farklılık içermeyen diğer kitaplarında olduğu tarzda ve aynı örgüyle devam ediyor sorusu sizi biraz rahatsız ediyor. Diyaloğsuz geçen onlarca sayfa okuyorsunuz.
Bu eserde bir miktar Varoluşsal sancılar yaşayan ama bunu kendi düşüncelerinden daha çok çevresinin etkisiyle yaşayan ve yansıtan birisinin bir ayrılık sonrası hayat akışını okuyorsunuz. Ben büyük bir beğeni içermese de çok fazla sıkılmadan, yarım bırakma isteği uyandırmadan okudum. Kimi zaman zorlasa da (nedeni aslında kitabın ana duygusu ile alakasız onca çevreye bakışını anlatması) biraz diyaloğu görme isteği oluştursada okunabilir bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
Şimdi biraz spoiler.
Uzun bir birliktelik sonrası sevgilisi Lisa tarafından terk edilmiş ve ne yapacağına karar veremeyen aslında hayattan uzak pes etmiş durumda ama bunu çok da önemsemez bir halde olan kahramanımız var. Bu terk ediliş sonrası unutmak veya unutamamak arasında bir durum yaşıyor. Lisa'nın simgesi olarak onun boşaltığı odayı kurumuş yapraklarla donatıyor ki belki döner, dönmese bile ona sürekli Lisa'yı hatırlatır bu durum. onunda istediği budur.
İlerleyen zamanda İşleri ters gitmeye başlar. Zaten doğru düzgün bir işi yokken onu da kaybeder. Arada sırada birlikte olduğu önemsiz bir kadının onun başka bir arkadaşıyla da (fotoğrafçı) birlikte olduğunu görür bu durum onun için bir yenilgi hissi bırakır.
Sonra tesadüfen katıldığı bir yemekte işini sakladığı için
Boşuna avunmuyorum artık,
Çünkü yalnızlığım bilinci kayıp
Ve özgür bıraktım içimdeki şizofreniyi,
Her aklıma geldiğinde canımı sıkıp...
Öyle; "o da beni düşünüyor,
Özlüyor,
Bir gün gelecek..." gibi kuru umutlarım da kalmadı.
Herşeyi olduğu gibi kabulendim,
Romantizmi bırakıp, realist takılıyorum artık.
"Gerçekler acıdır...", evet
Çünkü;
Benim onun gibi yalanlarım olmadı hiç,
Bu yüzdendi belki, canımın hep yanması...
Baktım,
Kurduğum hayaller yıkılıyor her seferinde,
Bende yıkıntıları bıraktım kendi haline,
Uzun zaman oldu,
Artık birşey kurmuyorum onların üstüne...
Hem kimi sevdiysem, çekip gitti zaten
Artık gitmelerine gerek kalmadı, çünkü sevgim de bitti...
Son kalanını bir orospuya harcadım,
Sanırım bu ona, sadece birkaç günlüğüne yetti...
Kim bilir, nerede şimdi?