Pınar
@Psikopin
İki ömrüm olsun isterdim; biri yaşamak diğeri okumak için
Psikolog
Izmir
393 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Okuma alışkanlığınızı ne zaman, nasıl kazandınız?Yorumlarda Buluşalım!
İnsan, kitap okuma alışkanlığını aileden kazanır. Anne ve babasını evde karşılıklı oturmuş kitap okurken görme yen bir çocuğun, öğretmen, arkadaş ya da akraba gibi üçüncü şahısların etkileriyle okuma alışkanlığını kazanması çok düşük bir olasılıktır.
‘Bir okur olarak serzenişimdir’
1000Kitap Destek
1000Kitap
Kitap sevgisiyle buluşmak, düşünce paylaşmak, yeni yazarlar keşfetmek için geldiğimiz bu platform ne yazık ki her geçen gün amacından uzaklaşıyor. Sürekli yapılan güncellemelerle teknik sorunlar bitmek bilmiyor profildeki istatistikler sıfırlanıyor paylaşımlar görünmüyor.
Daha da kötüsü; kitaplarla ilgisi olmayan, içerik üretmek yerine dikkat çekmeye çalışan kullanıcılar akışı dolduruyor. Bu gerçek okurları hem yoruyor hem de uzaklaştırıyor.
Üstelik bu platforma emek veren ve ücret ödeyen biri olarak karşılaştığım ilgisizlik beni ciddi anlamda hayal kırıklığına uğrattı. Kitapların ve fikirlerin konuşulması gereken yerde popülerlik yarışına girilmesini üzülerek izliyorum.
Artık kitaplardan çok videolar, selfie’ler, alakasız görseller görüyoruz. Kitapla alakası olmayan bu içerikler yüzünden platformun ruhu kayboluyor. Burası kitap severlerin yeri olmalı; değil mi ama?
Psikolojiye dairHayata Dair
Klinik psikologlara ve psikiyatrlara hayranlığım, sadece zihinleri çözümlemelerinden değil, kendi zihinlerinde sakladıkları karanlığı ustalıkla perdelemelerindendir; çünkü bilirim ki analiz eden kişi, aslında analiz edilmeye en açık olanıdır.
Gerçekten hayranlıkla gıpta ettiğim tek mesleklerden biri olabilir. :)
Kitap yere basmıyor. Çok soyut.Edebiyat
Eckhart Tolle’nin anlattığı kavramlara yabancı değilim. Ego dediğinde neyi kastettiğini, farkındalıkla neyin hedeflendiğini, acı bedenin nasıl devreye girdiğini zihinsel olarak anlayabiliyorum. Zaten uzun süredir bu alanlara ilgi duyuyorum. Yani kitabı okurken “ne diyor bu adam?” demedim. Aksine, birçok satırda içimden “evet, bunu biliyorum” dedim.
Ama ne yalan söyleyeyim, bir noktadan sonra fazla spiritüel buldum. Sanki ayaklarım yerden kesiliyor gibiydi. Gerçekliğe temas eden düşünceler birden soyut bir bilinç okyanusunda eriyip gidiyor. Tolle’nin dili bazen öyle hafif, öyle uçucu ki, düşünceye değil inanca yaslanmak zorunda kalıyorsun. Oysa ben, sezgiye değer versem de, bir fikri yere bastırmadan ona kendimi bırakamıyorum.
Kitabın en güçlü tarafı belki de aynı zamanda en zayıf yönü: Sessizliği kutsuyor ama açıklamaktan çekiniyor. Her şeyin cevabı “şimdi”de gibi sunuluyor. Bu güzel bir fikir, evet. Ama hayat, sadece bir şimdiden ibaret değil. Geçmişin tortusu, geleceğin baskısı var. Bunları sadece fark ederek aşmak... bana biraz fazla sade geldi. Belki de bu sadelikte bir derinlik var, ama ben o derinliğe ulaşmakta zorlandım.
Bu durumda, metnin hedeflediği yerle buluştuğunu görmek sevindirici. :)