"Aydınlık başlarını büyük bir hafiflik ve neşe içerisinde sallayan, yaşam yolunda bir balo salonundaymışçasına rahatça ilerleyen şu insanları düşündüm bir kez. Hiçbirinin gözünde bir sıkıntı belirtisi, sırtında herhangi bir yük yoktu. Neşeli ruhlarını belki bir tek sıkıcı düşünce, bir tek mini mini ve gizli acı bile bulandırmıyordu. Sonra bir de dönüp kendi halime baktım; omuz omuza yürümekteydim bu insanlarla, gençtim, çiçeği burnunda sayılırdım, ama gel gör ki mutluluk denilen şeyi unutmuştum bile."