Martın On Beşi'ni okurken, yazarın Jül Sezar'a yakıştırdığı meşum bir cümleye rastlamıştım: İnsanın sonunda başkalarının sandığı gibi biri olmaması olanaksız.
Herhangi bir şiddet, zulüm veya gaddarlık içeren eylemlerde, sadece kurban konumunda olan kişilerin değil, bu suçları işleyenlerin de aynı derecede zarar gördüğü bir gerçektir, çünkü başkalarına yaptığınız her şey, aslında kendinize yaptığınız bir şeydir.
Yaşama sanatının, yani tüm başarıların ve mutluluğun sırrını açıklayan iki sözcük vardır: Hayatla bütünleşmek, Şimdi'yle bütünleşmektir. Hayatla bütünleştiğiniz vakit hayatınızı yaşamadığınızı, tam tersine hayatın sizin sayenizde var olduğunu fark edersiniz. Yani hayat bir dansçıdır, siz ise dansın kendisi..