Sayin Tanri,
Kizildeniz'i nasil yardığınızı okudum. İnanılmaz derecede müthis bir olaydi. Peki nasil olur da artik öyle olaganüsti seyleri yapmyorsun. Enerjiyi toplamak zor mu? Dan B. (yas 12)
“Dünyaya ilk adımımızı attığımızda ve ilk nefesimizi ciğerlerimize çektikğimizde ağlamaya başladık. Bebekken karnımız acıktığında, bir ağrımız olduğunda ağladık. Çünkü elimizden başka bir şey gelmiyordu. Büyüdükçe gözyaşını daha az döktük. Hayata gözlerimizi yumduğumuzda bu sefer ağlayan biz değil, sevdiklerimiz oluyor. Ben, hayata gözlerini yumanların sevdiklerinden biriyim.”