" Yalnız kalmayı sevdiğim anlar oluyor, hiç kimseyle üzüntülerimi paylaşmadan kederlenmek, acı çekmek istiyorum ve bu anlar her geçen gün daha sıklaşıyor. Anılarımda bazen açıklanamayan ama son derece güçlü şeyler buluyorum; saatlerce çevreme karşı duyarsız, gerçeklikten uzak kalıyorum. Şimdiki hayatımda ister hoş olsun isterse olmasın genellikle geçmişimdeki benzer bir anıyı bana hatırlatıyor. Daha çok da çocukluğumla, çocukluğumun altın çağıyla ilgili oluyor. Ancak bu anlar, beni her zaman boğuyor. Beni güçsüz bırakıp hayal gücümü tüketiyor. Sonuç olarak da zaten iyi olmayan sağlığım gitgide kötüleşiyor."