Biz de depresyona girecektik ama ayakkabımızı çalarlar düşüncesiyle girdiğimiz cuma namazları geldi aklımıza, sonra vazgeçtik.
Hem annemizin de haberi yoktu.
Haliyle, akşam ezanından önce evde olmamız gerekiyordu.
“Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında,
Öyle yoruldum ki, yoruldum dünyayı tanımaktan…
Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda.
Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman,
Acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.”
“Birçok meseleyi askıda bırakıp gittin.
Beni bıraktın bu makinenin
çarkları arasında.
Ben de dişlilere ceketimi kaptırdım..."
“Senin bu kadar mutlu olmana ancak senden bir şey almaya hazırlandıkları zaman izin verirler.”
“Her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder.
Az ya da çok ama mutlaka bir bedel...
Kimse bedelsiz kendi olamaz.
Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır.”
