Rabia
@Rabiosa_
35 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·428 syf.··
Beğendi
·2024 6. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 04 Mayıs 2024 14:56
Yüzüklerin efendisi üçlemesine genel bir yorum yapmak istiyorum, üç kitabı da bitirdim. Filmlerden aşina olduğum bir hikayeydi zaten öncesinde Hobbiti de okumuştum. Yazarın kurgusu o kadar muazzam ki diğer kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum. Kitapların üçünde de beni okurken zorlayan tek kısım kitaplarda ki yerler oldu özellikle son kitapta yüzüğün yok edildiği Hüküm Dağını hobbitlerin oraya nasıl girdiğini Osgiliath'ın konumunu anlamak biraz zor oldu. Üçleme bana gerçek mitolojik bir hikaye okuyormuşum gibi hissettirdi. Diğer kitapları da en kısa zamanda okuyacağım elfleri hobbitleri ve diğer orta dünya halklarını daha yakından tanımak istiyorum..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Huzursuzluk
Zülfü Livaneli'nin okuduğum ikinci kitabi huzursuzluk oldu ilk okuduğum kitabı serenad. Huzursuzluk anlatım biçimi derinlik ve olay örgüsü açısından beni serenad kadar etkilemedi ne yazık ki kitabın dili daha sade ve olay örgüsü üstünkörü geçilmiş, insanların duygularına düşüncelerine olayların derinliğine daha az inilmişti sanırım bunun sebebi de kitabı anlatan kişinin üçüncü kişi olmasi yani gazeteci İbrahim.
Kitap Hüseyin'in bir ezidi kızı olan Meleknaz'a aşık olmasını ve devamında yaşanan olayları anlatıyor. Çocukluk arkadaşı Hüseyin'in ölümünü araştırmak için Mardin'e tekrar dönen İbrahim'in batılı bir gözle yaşananları yorumlamasını ve kendi pişmanlıklarını İstanbul'da ki yaşantısını ve kendi içindeki hesaplaşmalarını da okuyoruz bir yandan.
Ezidi halkının yaşadığı soykırım ve türlü eziyetler okurken insanın tüylerini diken diken ediyor onların acısını iliklerime kadar hissettim. Bunların bu kadar yakın geçmişte yaşanmış olması ve hala yaşanmaya devam ediyor olmasi asıl ürpertici olan.
OblomovEdebiyat
Oblomov, Rusya'da soylu ve çiftlik sahibi bir ailenin oğlu olan Oblomov'un hayatını anlatıyor. Oblomov'u okurken kitabın üslubundan, dilinden hic sıkılmadım bazı klasikleri okurken betimlemeler ve dilin ağır oluşu beni yorar Oblomov'da böyle olmadı. Ancak Oblomov'un üşengeçliği beni sanki onun yanındaymışım gibi kâh sinirlendirdi kâh sıktı ve Kitabı bitirince farkettim ki oblomov gibi olmak hatta etrafımda onun gibi birilerinin olması benim en büyük korkularımdan biri, bazen de acaba bnde Oblomov gibi miyim diye sordum kendime. Kitap bu açılardan insanin kendisiyle yüzleşmesini sağlıyor. Kitabı okurken her an Oblomov'un harekete geçmesini bekledim oysa Oblomov'u aşk bile harekete geçiremedi işte o zaman anladim Oblomov tembel değildi tembelliğin çok ötesinde onun yaşama biçimiydi bu, çünkü onun ailesi ve aile eşrafı da böyle yaşıyordu ve ona başka bir yaşayışı hiçkimse öğretmedi kendisi de yeni bi hayatı keşfedemeyecek kadar Oblomovdu. Kitabın sonu oldukça üzücüydü son ana kadar Oblomov icin bişeylerin değişmesini bekledim ama olmadı tıpkı gerçek hayatta da olduğu gibi.