İnsan öleceğini fark etmiyorsa,varoluşunu da yaşayamaz,diye düşündü. Ve bir yandan yaşamın ne kadar harika olduğunu düşünmeden de,ölmek zorunda olduğumuzu düşünmek imkansız.
Varoluşunu ne kadar düşünürse düşünsün,hemen yaşamın sonu olduğu düşüncesi de geliveriyordu aklına. Bunun tam tersi de geçerliydi:Bir gün yok olacağını kuvvetle hissederse,yaşamın nasıl sonsuz bir değere sahip olduğunu da asıl o zaman anlıyordu. Madalyonun bir yüzü ne kadar büyük ve belirginse,diğer yüzü de o kadar büyük ve belirgindi. Yaşam ve ölüm aynı şeyin iki yüzüdür.
Kaldırımlar,çilekeş yalnızların annesi;
Kaldırımlar,içimde yaşamış bir insandır.
Kaldırımlar,duyulur,ses kesilince sesi;
Kaldırımlar,içimde kıvrılan bir lisandır.