Hayatım boyunca şans vermediğim, daha doğrusunu söylemek gerekirse şans veremediğim yazarlardan biridir Aziz Nesin... Ben onu Madımak olayı ile tanıdım, öyle yer etti beynimde... Hakkında çok fazla araştırma yapma şansım da oldu. Öykülerini ara ara başka yerlerde, başka sebeplerle okudum. Ancak onun kitabını okumak için sanırım coğrafyalar değiştirmem gerekiyormuş. Her şeyin bittiğini sandığın yerde başlıyormuş aslında hayat... Korkularımla, enkazlarimla gittiğim bir yerde bana gülümseyen insanlar bir de kitap hediye ederse onlar, unutulmaz olmayı fazlası ile hak eder... Kitaplar benim için kitap olmaktan daha fazlasıdır hep... Sayfa sayfa gözyaşlarimla kendi hikayemi yazdığım kitaplar da vardır, umudum olan kitaplar da... Havadan Sudan benim umudum oldu. Okuduğum kitaplar ruh halime göre can bulur aslında ben de... 18 kocaman öyküden bana kalan umut işte. Çok güzel bir üslup ile yazılmış, çoğu öyküde güldüm diyebilirim ama anlattıkları o kadar doğru ki içim acıdı ve gözlerim doldu, üzerinde düşününce. Bizim, bu memleketin insanı evet çok inançlı(!) Ama inanç sorgulamakla taçlandırlırsa; inanç, inanç olur...