Münür Rahvancıoğlu
@Rahvancioglu
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Eylül 1975 birinci baskısı yıllardır kütüpanemde duruyor, babamdan kalan külliyat arasında bekliyordu. Bir kahramanlık destanı olduğu ve pek de okumaya değmediği düşüncem nedeniyle elimi sürmemiştim. Ama sonunda merakıma yenik düştüm ve okudum.
Özellikle 20-23 Temmuz 1974 dönemi gerçekten de bir kahramanlık destanı havasında aktarılmış. Ama ateşkesin başlamasından 14 Ağustos'a ilerleyen süreçte uluslararası dengelerin değişmesi, Kıbrıs'ta yaşananların nitelik değiştirmesi gibi olgularla birlikte 14 Ağustos bir tür mecburiyet, istemeden de olsa yapılmak zorunda kalınan bir hareket havasında aktarılmış. Bir tür tarafsızlık havası verilmeye çalışsa da, M. ALİ Birand yer yer ulusal gurur ifadeleri de ekleyerek yazmış kitabı.
Özellikle dönemin hükümeti ile Ecevit arasına ayrım çizgileri çekmeye çalışan, harekatların hikayesinde Ecevit'in etrafında kişi kültü oluşturmaya dikkat eden üslup kendini belli ediyor. Kitabı birebir olguların aktarımı olarak değil, üzerine araştırma yapılması gereken kritik aşamaların tespiti şeklinde okumak en doğrusu olacaktır. Bu arada Cenevre'de sunulan haritalar, teklif edilen kantonal sınırlar vb için eşsiz bir kaynak...
Gazeteci diliyle yazıldığı için rahat okunan, ama Kıbrıs içi süreçlere neredeyse hiç eğilmeyen bir yanı olduğunu da söylemek gerekiyor. Ama Denktaş'a dair bölümler gerçekten ilginç. Sadece Klerides ile olan ilişkileri değil, neredeyse her konudaki etkisiz ve karar mekanizmalarının dışında kalması doğal olarak sunulan rolü bakımından böyle durum.
Kitapta etrafında tartışmalar dönen neredeyse her olaya dair yüzeysel de olsa bir şeyler var. Kocatepe'nin batırılması, Sovyetlerin eğilimleri, Makarios'a karşı tutum, 20 Temmuz / 14 Ağustos diyalektiği, Ecevit'in ABD ile ilişkileri, İngilizlerin rolü gibi başlıklar açıklaması için
