"Eskiden ne kadar güzel bir kadın olduğunu anlamışsınızdır "dediler bana.
Ancak, gerçek güzellik o kadar özel, o kadar farklı bir şeydir ki, gördüğümüzde güzellik olduğunu anlayamayız.
Çünkü insan değişmez; bir insanı affettiğimiz duyguların içinde, onun uyandırdı, ama ona yabancı, küllenmiş unsurlar büyük yer tutar. Üstelik bir yanımız, daima bu özel duyguları gerçeğe yaklaştırmaya, yani daha genel bir duyguyla birleştirmeye çalışır; tek tek insanlar ve bize verdikleri acılar, bütün insanlağın paylaştığı bu duyguyu ortak olmamıza bir fırsat teşkil eder sadece; benim de üzüntümü biraz hafifleten şey onun evrensel aşkın küçük bir parçası olduğunu bilmemdi.
Öyle ki, alışkanlık denen şey olmasaydı, hayatın, her an ölme tehdidiyle karşı karşıya olan kişilere - yani bütün insanlara- harikulade görünmesi gerekirdi.