Murat Yiğit
@Raskal
Kitap okumanın en güzel tarafı da bu; yavan, rutine binmiş bir tane hayat yaşamıyorsun, bak bana biraz önce İspanyol dağlarında faşistlerle çarpıştım, iç savaşın ortasında, şehirlere bombalar yağarken her gece, Maria'yla seviştim. Yoldaşlarımı yolsuz koymamak adına öldüm, öldürüldüm...
.
Öyle güzel bir kitap okudum ki, dedim ya bir haftadır dağlardayım. Savaşı başlatanlar değil, vezirler şahlar değil, ön cephede aç ve susuz ölüm korkusu iliklerimde, ilk hamlede öne sürülen o cılız piyonlardandım...
.
Özellikle savaşın ortasında her kahramanın birbirleriyle diyaloglarından ziyade, monologları, iç hesaplaşmaları korkuları o kadar güzel anlatılmış ki, elbette burda yazarın bir savaş muhabiri olması, onun en büyük artısı...
Reklam
35 yaşındayım, kafayı kitaplardan kaldırmadan, konfor alanını bir kere bile terketmemiş, zenginliği doğuştan görmüş, gerçeklerden ve toplumdan kopuk, okuduğum kitaplar doğrultusunda şuna buna ahkam kesen bir entellektüelim...
.
Bir gün gemi yolculuğum sırasında, talihsiz bir biçimde kaza geçirmiş bir şekilde kurtulmayı başarmıştım, beni kurtaran diğer gemi fok avcılarından oluşan, kaptanının kurt lakaplı ilkelliğinin ve maddeciliğinin doruklarında Wolf Larsen'di. İşte benim hikayem burda başladı, burda anamın rahmindeki yarım kalan doğuşumu tamamladım...
.
Jack London yazdığı herşeyi okurum dediğim, en sevdiğim yazarlardan, neyi ve nereyi yazıyorsa, okurken orada buluyorsun kendini...
Ben bir günah keçisiyim...
Ben bir Günah keçisiyim...Okumakta ve anlamakta zorlandığım tüm kitapların, tüm yazarların keçisi...Anlamıyor ve anlamlamdıramıyorsam tek suçlusu benimdir, hiçbirine toz kondurmam. Bilge Karasu'nun Gece kitabı da günahlarıma günah katan bir kitap oldu, hoşbulduk cehennem...
.
Postmodernmiş, imgeselmiş, alegorikmiş hiç bu toplara girmiycem, kitabı bitirdikten sonra epey üzerine düşündüm, hangi tarzda hangi üslupta olursa olsun o vereceğini vermiştir de, benim alacağım var kitaptan...
.
Kitapta (sen, ben, o, biz v.s.) olmak üzere sanırım dört tane anlatıcı var, düşünün dört anlatıcı var ama anlayan yok, bi görülüp bi kaybolan, var ile yok arası, cinsiyetini bile okurken kestiremediğim düş ile gerçek arası kahramanlar var. Zaman ve mekan yok, olay hiç yok. Bu kadar var ile yok arasında kitap tam bir labirente dönüşüyor, hangi kapıdan girsem başka bir kapıda kimin fısıldadığını kestiremediğim anlatıcıya tosluyorum. Dön dolaş aynı yerdeyim, tüm devrik cümlelerin altında kalmışımda, nefes alabilmek için Gece'nin bitmesini beklemişim gibi...
.
Hadi ben neyse, okudum ve geçtim. Jack London'un Deniz Kurdu kitabının kollarına hazırladım kendimi, ya Bilge Karasu bunları yazarken nasıl bir ruh halindeydi acaba, ne kadar derinine indi yaşamanın ve varoluşunun. Kitabın sonundaki bitiş cümlesi her şeyi özetliyor aslında " Bunları yazmakla çıldırmaktan kurtulunur mu?"...Kitapla kalın...