Murat Yiğit
@Raskal
Fizyoterapist
Lisans
Eskişehir
193 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
"O da kocasını şemsiye sanıyordur" diyerek, güle oynaya girecektim yorumada vazgeçtim, hasta ve hastalıkla alay edersen gün gelir ya sen şapka olursun, yada en yakınındakiler, hepimiz potansiyel böylesi vakalardan biriyiz neticede...
.
Daha yüzde bilmem kaçını anca çalıştırabildiğimiz beyin, uçsuz bucaksız bir evren, yaptıklarıyla yapamadıklarıyla, tuttuklarıyla unuttuklarıyla, keşfi bitmemiş en insani organımız...İşte bu kitapta gerçekte bir Nörolog olan Oliver Sacks, kendileri ya da yakınlarının izinleri dahilinde vakalarını anlatıyor.
.
Kitap bana en başta gerçekten çok çok sevdiğim Irwın D. Yalom'u anımsatmıştı, o da Nietzche Ağladığında ve Divan gibi kitaplarında psikiyatri seanslarını öyküleştiriyordu. Yalom ile Sacks'ın en büyük farkı şuymuş, Yalom vakalarını anlatırken edebi dilini çok iyi kullanıyordu, terminolojiyi çok iyi sarmalıyordu edebi dilinin içinde, Sack'ın anlatısı ise genelde makale havasında geldi ama öyle ilginç vakalar vardı ki, insan gerçekten etkisinden çıkamıyor. Özellikle nöropsikolojiye ilgisi olanlar için tam biçilmiş kaftan ya da kitap...
Reklam
An itibariyle Utopıa Şehir Hastanesine tayinimi istiyorum:) O nasıl güzel bir devlettir öyle...Mülkiyet hakkı yok( Acaba bunca mülksüz olduğum için cezbetmiş olabilir mi?), Para yok ( Burda da bi ortak nokta yakaladım), duba yok:)) Devletin elinde ne varsa, herkesin elinde o var, her hangi bir sınıf yok, herkes olabildiğine mutlu ve eşit, hepi topu üç-beş yasa var, avukat yok, kavga gürültü yok...Acayip bir dinsel hoşgörü var, kimse tanrısını başkasının tanrısı ile yarıştırmıyor...Ta ki Hz.İsa' dan daha Hristiyan Thomas More Utopıa'ya sızana kadar...
.
Bundan 500 yıl önce yazılmış, herkesin okuması gerektiğine inandığım bir kitap, katılırsın, katılmazsın, söversin, başucuna koyarsın ama en azından düşünürsün, ulan olabilir mi, yapılabilir mi dersin, kafa yorarsın...
.
Thomas More sosyalizmin kurucusu olarak gösteriliyor bu kitabından sonra, zehir gibi adam yaşadığı dönemde kralın bir numaralı adamı, gerçi ölümüde kralının elinden oluyor ama, doğru bildiği ve inandığı gerçeklerin pahasına oluyor, böyle ölümlerin hastasıyız, ruhuna das kapital:)
Sattın sattın yedin, yedin yedin sattın Osmaaan...Balta olmak istiyordun, o baltaya sap bile olamadın Osmaaan...İlk iki kitaptan sonra fena kurulup gelmiştim sana lakin, e işte günlüğün elime geçti, senin yaralarından ben de yaralandım Osmaaan...
.
Muhtemelen bu üçleme burada bitmez, en azından Ayfer Tunç burayı dörtler...Net...Neden? Çünkü ilk kitabın görünmez kahramanı, ikinci kitabın fettanı Şebnem'in akıbeti hiç belli değil. Tamam bazı öyküler yarım bırakılır, okuyucu nereye çekerse oraya süner de, Şebnem' i bize bırakma Ayfer Tunç, biz ne damacanalar ne tramvaylar gördük...
.
Diğer iki kitaptan farklı olarak anlatı şeklinde yazmış Osman'ı Ayfer Tunç...İntiharımsı bir kaza ya da kazamsı bir intiharla başlıyor, sonra röportajlar ve Osman'ımın günlüğünün ifşası şeklinde devam ediyor...
