Aşk ki ateştir
düşürdüğü korla sınar teni,
kıvılcımıyla arıtır canı
Canım, göz perdelerinde bulur muradı
Uzun etme Suküt-ü ahvali
Unutma
Her sınanış çağrıdır vuslata
Onca acıdan sonra anladık
Bakabiliyorsak dünyanın bir noktasında göğe
Biz yine umudun ışığını dolduracağız avuçlarımıza
Gölgeden çıkacak sözcüklerimiz
Yaralı dallardan yeşerecek tomurcuklar
Ve biz,
Kendi sesimizden yeniden kuracağız
Yıkılmış şehirlerin kokusunu
Mine rengi bir sessizlik
düşüyor göğün omzuna.
Gözlerimde ince bir akşam,
ellerimde yarım kalmış dua.
Göğe baktıkça
çınlıyor içimde
bir taşın, bir kadının,
bir hatıranın kırığı.