“Bir de yağmur damlasını cennete benzetiyorum. Küçükken annem beni dizlerinde uyuturken cennetten bahsederdi ve kalbim ferahlardı. Şimdiyse yağmurun sesi kalbimi aynı şekilde ferahlatıyor.”
"Mümkün mü bu?
Evet, mümkün!...
Nasıl?
Unutarak!
Unutarak mı?
Elbette!... Unutmak olmazsa insanoğlu nasıl yaşardı bunca acı ortasında.
Ya hatırlamak!...
Evet, o da var. Ömür böyle geçiyor işte; kah unutup kah hatırlayarak."