Mehmet K.
@Reader15
E
Şu anda okuduğu kitap
Yılanların Öcü
Yılanların Öcü , yalnızca bir köy romanı değil; Anadolu insanının içine sıkıştığı düzenin, suskun bırakılmış hayatların ve çarpık ilişkilerin güçlü bir yansımasıydı benim için. 
Fakir Baykurt ’un kalemiyle ilk kez tanışmıyordum elbette. Onun dilindeki doğallığı, insanı yormayan ama her cümlede düşündüren üslubunu zaten seviyorum. Bu kitapta da yine aynı samimiyetle karşılaştım. Sanki bir roman okumadım da bir köy meydanında oturup insanların hayatlarını dinledim. O kadar gerçek, o kadar yaşanmış hissettiren bir anlatımı vardı ki kitabın içine girip o evlerin önünde dolaşmak, karakterlerin seslerini duymak mümkün gibiydi.
Üstelik bu eser benim için farklı bir deneyim de sundu. Çünkü önce filmini izlemiş, sonra kitabını okumuştum. Normalde bir filmini izlediğim eseri okumakta zorlanırım; olayların sonunu bilmek ya da karakterleri zihnimde oturtmuş olmak beni metinden uzaklaştırır. Ama Yılanların Öcü bu konuda istisna oldu. Filmini bilmem rağmen kitap kendini yeniden okutmayı başardı. Çünkü Fakir Baykurt ’un asıl gücü olay örgüsünden çok anlatımında saklıydı. Film bana hikâyeyi göstermişti belki ama kitap bana o insanların iç dünyasını hissettirdi. Karakterlerin öfkesi, çaresizliği, korkuları ve direnişleri satırlarda çok daha derin bir şekilde hissediliyordu. Bu yüzden kitabı okurken hiçbir yerde “Bunu zaten biliyorum.” duygusuna kapılmadım. Aksine her sayfada hikâyeyi yeniden keşfettim.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey ise köy yaşamının romantikleştirilmeden anlatılmasıydı. Fakir Baykurt köyü yalnızca doğasıyla, sakinliğiyle ya da gelenekleriyle göstermiyor; aynı zamanda insanların birbirine kurduğu baskıyı, çıkar ilişkilerini ve adaletsizlikleri de gözler önüne seriyor. Köy hayatının dışarıdan bakıldığında görünen huzurlu yüzünün altında ne kadar büyük çatışmaların saklanabileceğiniRoman
• H a t i c e kesinlikle 👍👍 ayrıca 
Tırpan ı da , en efsanesi olarak unutmamak gerekir
Yılanların Öcü , yalnızca bir köy romanı değil; Anadolu insanının içine sıkıştığı düzenin, suskun bırakılmış hayatların ve çarpık ilişkilerin güçlü bir yansımasıydı benim için. Fakir Baykurt ’un kalemiyle ilk kez tanışmıyordum elbette. Onun dilindeki doğallığı, insanı yormayan ama her cümlede düşündüren üslubunu zaten seviyorum. Bu kitapta da yine aynı samimiyetle karşılaştım. Sanki bir roman okumadım da bir köy meydanında oturup insanların hayatlarını dinledim. O kadar gerçek, o kadar yaşanmış hissettiren bir anlatımı vardı ki kitabın içine girip o evlerin önünde dolaşmak, karakterlerin seslerini duymak mümkün gibiydi.
Üstelik bu eser benim için farklı bir deneyim de sundu. Çünkü önce filmini izlemiş, sonra kitabını okumuştum. Normalde bir filmini izlediğim eseri okumakta zorlanırım; olayların sonunu bilmek ya da karakterleri zihnimde oturtmuş olmak beni metinden uzaklaştırır. Ama Yılanların Öcü bu konuda istisna oldu. Filmini bilmem rağmen kitap kendini yeniden okutmayı başardı. Çünkü Fakir Baykurt ’un asıl gücü olay örgüsünden çok anlatımında saklıydı. Film bana hikâyeyi göstermişti belki ama kitap bana o insanların iç dünyasını hissettirdi. Karakterlerin öfkesi, çaresizliği, korkuları ve direnişleri satırlarda çok daha derin bir şekilde hissediliyordu. Bu yüzden kitabı okurken hiçbir yerde “Bunu zaten biliyorum.” duygusuna kapılmadım. Aksine her sayfada hikâyeyi yeniden keşfettim.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey ise köy yaşamının romantikleştirilmeden anlatılmasıydı. Fakir Baykurt köyü yalnızca doğasıyla, sakinliğiyle ya da gelenekleriyle göstermiyor; aynı zamanda insanların birbirine kurduğu baskıyı, çıkar ilişkilerini ve adaletsizlikleri de gözler önüne seriyor. Köy hayatının dışarıdan bakıldığında görünen huzurlu yüzünün altında ne kadar büyük çatışmaların saklanabileceğiniMehmet K. isimli okura yanıt verildi
Mehmet K.
• H a t i c e kesinlikle 👍👍 ayrıca Tırpan ı da , en efsanesi olarak unutmamak gerekir
Yılanların ÖcüYılanların Öcü , yalnızca bir köy romanı değil; Anadolu insanının içine sıkıştığı düzenin, suskun bırakılmış hayatların ve çarpık ilişkilerin güçlü bir yansımasıydı benim için. Fakir Baykurt ’un kalemiyle ilk kez tanışmıyordum elbette. Onun dilindeki doğallığı, insanı yormayan ama her cümlede düşündüren üslubunu zaten seviyorum. Bu kitapta da yine aynı samimiyetle karşılaştım. Sanki bir roman okumadım da bir köy meydanında oturup insanların hayatlarını dinledim. O kadar gerçek, o kadar yaşanmış hissettiren bir anlatımı vardı ki kitabın içine girip o evlerin önünde dolaşmak, karakterlerin seslerini duymak mümkün gibiydi.
Üstelik bu eser benim için farklı bir deneyim de sundu. Çünkü önce filmini izlemiş, sonra kitabını okumuştum. Normalde bir filmini izlediğim eseri okumakta zorlanırım; olayların sonunu bilmek ya da karakterleri zihnimde oturtmuş olmak beni metinden uzaklaştırır. Ama Yılanların Öcü bu konuda istisna oldu. Filmini bilmem rağmen kitap kendini yeniden okutmayı başardı. Çünkü Fakir Baykurt ’un asıl gücü olay örgüsünden çok anlatımında saklıydı. Film bana hikâyeyi göstermişti belki ama kitap bana o insanların iç dünyasını hissettirdi. Karakterlerin öfkesi, çaresizliği, korkuları ve direnişleri satırlarda çok daha derin bir şekilde hissediliyordu. Bu yüzden kitabı okurken hiçbir yerde “Bunu zaten biliyorum.” duygusuna kapılmadım. Aksine her sayfada hikâyeyi yeniden keşfettim.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey ise köy yaşamının romantikleştirilmeden anlatılmasıydı. Fakir Baykurt köyü yalnızca doğasıyla, sakinliğiyle ya da gelenekleriyle göstermiyor; aynı zamanda insanların birbirine kurduğu baskıyı, çıkar ilişkilerini ve adaletsizlikleri de gözler önüne seriyor. Köy hayatının dışarıdan bakıldığında görünen huzurlu yüzünün altında ne kadar büyük çatışmaların saklanabileceğiniRoman
Yılanların Öcü , yalnızca bir köy romanı değil; Anadolu insanının içine sıkıştığı düzenin, suskun bırakılmış hayatların ve çarpık ilişkilerin güçlü bir yansımasıydı benim için. Fakir Baykurt ’un kalemiyle ilk kez tanışmıyordum elbette. Onun dilindeki doğallığı, insanı yormayan ama her cümlede düşündüren üslubunu zaten seviyorum. Bu kitapta da yine aynı samimiyetle karşılaştım. Sanki bir roman okumadım da bir köy meydanında oturup insanların hayatlarını dinledim. O kadar gerçek, o kadar yaşanmış hissettiren bir anlatımı vardı ki kitabın içine girip o evlerin önünde dolaşmak, karakterlerin seslerini duymak mümkün gibiydi.
Üstelik bu eser benim için farklı bir deneyim de sundu. Çünkü önce filmini izlemiş, sonra kitabını okumuştum. Normalde bir filmini izlediğim eseri okumakta zorlanırım; olayların sonunu bilmek ya da karakterleri zihnimde oturtmuş olmak beni metinden uzaklaştırır. Ama Yılanların Öcü bu konuda istisna oldu. Filmini bilmem rağmen kitap kendini yeniden okutmayı başardı. Çünkü Fakir Baykurt ’un asıl gücü olay örgüsünden çok anlatımında saklıydı. Film bana hikâyeyi göstermişti belki ama kitap bana o insanların iç dünyasını hissettirdi. Karakterlerin öfkesi, çaresizliği, korkuları ve direnişleri satırlarda çok daha derin bir şekilde hissediliyordu. Bu yüzden kitabı okurken hiçbir yerde “Bunu zaten biliyorum.” duygusuna kapılmadım. Aksine her sayfada hikâyeyi yeniden keşfettim.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey ise köy yaşamının romantikleştirilmeden anlatılmasıydı. Fakir Baykurt köyü yalnızca doğasıyla, sakinliğiyle ya da gelenekleriyle göstermiyor; aynı zamanda insanların birbirine kurduğu baskıyı, çıkar ilişkilerini ve adaletsizlikleri de gözler önüne seriyor. Köy hayatının dışarıdan bakıldığında görünen huzurlu yüzünün altında ne kadar büyük çatışmaların saklanabileceğiniMehmet K.
Değerlendirme çok iyi olmuş 👏 
Irazca'nın Dirliği ve 
Kara Ahmet Destanı destanı ile en iyi üçlemesini de tamamlarsın
Irazca'nın Dirliği ve Kara Ahmet Destanı destanı ile en iyi üçlemesini de tamamlarsın
Hayat kısa. Ne kadar ömrüm kalmıştır ki şunun şurasında? İnsanlar ikiye ayrılır: Ölüler ve ölmekte olanlar.
Mehmet K.
Kuşlar uçuyor🙂 , geldi aklıma insanlar da kuşlar gibi uçsa yaşamın riyasında uzak
