Feyza
@Readwithfey
Her şeyin, ilk istek ve renklerin bolluğundan sonra yavaş yavaş bir yok oluşla hüzün ve kedere, kasvetli ve karanlığa gidişi onu damla damla öldüren bir uyuşturucu gibi geliyor ve kendi buna kurban olduktan sonra bunun sadece kendisi için olmayıp böyle umumi bir kanun olduğunu görmekten acı bir teselli buluyor, garip bir keder sarhoşluğuyla kalıyordu.
Reklam
Ve şimdi yalnız ondan değil, kendinden de kaçmak lazımdı.
Onu o kadar istemiş, o kadar aramış, o kadar beklemişti, onunla o kadar meşgul olmuştu ki şimdi gelirse mesut olacağım zannetmişti; fakat işte o geldiği halde nasıl tedavisi imkansız bir dertle harap ve bedbaht olduğunu tekrar hissetmekten dolayı ümitsizliğe boğulmuştu.
Bu bir çeşit aşk gibi oluyordu, hiçbir zaman ne tamamen güven, ne tamamen şüphe olamayan ve asıl cazibesini bu belirsizlikten alan bir aşk.
“Ah, fakat ölüm olmasaydı ne müthiş bir cehennem olurdu.” diye kalbi sıkıldı.
Reklam