Bayram Tekin
@Rebels
Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
yüzündeki küskün kedere, gür kirpiklerinin altından kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine
çerçevesine sığmayan munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu
benim dünyam harabelerle dolu ve ben o harabelerin en aşağısındayım. bazı zamanlar dikkatlice baktığımda, çatlaklardan yüzüme doğru bir ışık şelalesi iniyor. dokunabiliyor, hissedebiliyor ama çoğaltamıyorum. istesem o ışığa ulaşacak, onu kalbime kadar genişletebilirim. ama istiyorum ki altında olduğum harabeleri santim santim basamaklara dönüştürüp o şekilde ulaşayım ulaşmak istediğim yere. biliyorum ki varmaların tümü hüzünlüdür. aşka, ekmeğe veyahut saf ışığa. inatla ve ısrarla söyleyebilirim ki varmak iyi bir şey değildir. iyi ve güzel olan tek şey bir yere varmaya çalışırken, aşk ile gidip gitmediğinizdir. aşk'sız yöneldiğiniz her seçeneğin sonu kocaman, soğuk bir boşluktur. yaralardan bahsetmiyorum. yaralar aşkın çiçekleridir.
Yapraklarında parmak uçlarımı yakmadan
Gözlerine dokunmam olanaksız
Susuzluğumda bedeninin yangınları tutuşur
Kurar yüzünün yaprakları yokluğunu
'Kim var orada, kim var orada?' diye sorarım sanki gecenin
Geç saatlerinde
Birisi kapımı çalmış gibi
Bir de bakarım ki boşluğun ortasında rüzgârdan
başka bir şey yoktur.
yaşamın yüreğime ağır geldiği bir zaman içindeyim.
ve artık,
bir yalnızlığı daha kaldırabilir miyim bilmiyorum.
hep ağlamaklı canım,
acıtıyor tırnak uçlarımı kanatırcasına bu.
ah.
titreyerek çıkıyor sözlerim,
ve ağır geliyor artık nefes almak.
çokca kırgınım zamana, çokca kırgınım kadere,
sokaktaki ağaca bile kırgınım.
çünkü ben geçen gün ağlarken, ben o kadar yalnızdım ki anlatamam.
o ağaç bile sabah baktığımda yeşerdi, yani bir ağaç dahi mutlu iken ben mutsuzluktan geberiyorum,
çok saçma, ağaçların dahi bir halt yapmadan mutlu olduğu bir dünyada ben.
ben..
keşke yağmurlu bir günde ağaç olsaydım.