Eski bir balıkçı kasabasında almışım radyomu yanıma. Küçük bir tekne ve sadık köpeğim. Radyoda Melek Mosso. Sallanıyor teknem. Bu gece ay güzel, sanki güneşi hiç doğurmayacak bir daha. İç çekip hayat güzel be diyorum. Sonra kapatıyorum balkonun kapısını, odama gidiyorum!..
Sinirimden gülüyorum albayım. Çünkü sinirlerim artık gülmek için kafamın neşelenmesini beklemiyor. Bu karamsar beyinden bir kahkaha çıkmayacağı için, artık ben gülmüyorum, sinirlerim gülüyor. Hepsi bağımsızlığını kazandı albayım.