Selçuk Karadağ
@Regerant
Yazar.
Uykusuzluk Hikayeleri (2021)
Kanat (2023)
Instagram: yazarselcukkaradag
Arkeolog
Üniversite
Ankara
Bodrum
131 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Narsistli tepeler
Öncelikle bu romanın 1847 yılında, Ellis Bell mahlası ile yayınlaması dahi çok cesurca bir eylemdir. Roman, ölümünden sonra 1850 yılında Kız kardeşi Charlotte, Emily Brontë ismi ile yayınlamıştır.
Cesurca dedim öncelikle neden cesurca dediğimi açıklamak isterim. Kitabın başından sonuna kadar tek bir sorunsuz erkek karakter yok, hoş farklı bir yönden baktığımızda kadın karakter de yok. Evet tüm karakterler sorunlu ve bu bize harika bir karakter analizi şansı veriyor.
Emily Bronte’nin tasvirleri o kadar başarılı ki, kitabı okurken o eski evin tabındaki ahşapların gıcırtısına kadar Viktoryan dönemi hissedebiliyorsunuz. Hikaye çok sade tek problem belki de bu tarz bir kitap için çok fazla kötülük olmasıdır ki bunların hepsinin insani olduğunu düşünüyorum ben. İnsan istenmediği yerin kötüsü olmakta çok cesur davranabilir Tıpkı Heathcliff gibi.
Buradan sonra Spoiler devreye girecek o nedenle okuyacaksanız devam etmeyebilirsiniz.
İlk olarak evde, evin çocuğu gibi alınsa da nereden geldiği belli olmayan Heathcliff tabii ki evde özellikle dışlanacaktır. Onu dışlamayan tek kişi olan evin kızı Catherine ise Tutku ile bağlanacaktır. Ta ki Catherine’in onu aşağılarcasına konuştuğunu duyana kadar. Heathcliff Uğultulu tepeleri terk ediyor ve yıllar sonra intikam için geri dönüyor. Ama o geldiğinde Catherine, Linton ile evlenmiştir. Ben hikayenin işte bu bölümü ile finalinin çok iyi bağlandığını düşünüyorum. Çünkü Heathcliff tam olarak kendisi gibi yetiştirdiği Hareton ve Catherine’e çok benzeyen, kızı Cathy’nin aralarındaki ilişkiyi gördüğünde artık tüm dünyadan vazgeçeceği zamanın geldiğini anlıyor. Çünkü her şeyin aslında bambaşka olabileceğini tam da burada kavrıyor ve döngü tamamlanıyor.
Ben her hikayenin zamanına göre değerlendirilmesi taraftarıyım diğer türlü açıkçası
Reklam
Tarih ile bellek arasında
Nazan Bekiroğlu’nun okuduğum ilk kitabıydı. Kendisini okuyanlar tahminimce okumakta zorlanmamı anlayışla karşılayacaklardır. Bir nevi uzun bir kaside okuyormuş gibi hissettim kendimi. Yazarın dili ile barışmam için 100 sayfadan biraz daha uzun bir süre geçmesi gerekti bu nedenle de okuma süresi uzadı. Yılmadım, devam ettim ve dile alışınca hikaye aktı gitti. Hikaye İsimle ateş arasında olduğu kadar; Aşkla yitim, Saflıkla karışım, tazelikle çürüme, tarihle bellek, gerçekle yalan arasında çok sık geçişlere sahip. Boş sayfaları sayarsak kitabın uzunluğu ortalama 200 sayfa kadar olması gerekli çünkü bölüm sonlarında okuyucu nefes alsın diye dizgide iki sayfa kadar boşluk bırakılmış :)
Bundan sonra azıcık spoiler içerebilir.
Kitap paralel bir şekilde kendini hileli bir şekilde isim defterine kaydettiren bir yeniçeri ile ismini aldığı kişinin eşi Nihade’nin aşkını anlatmaktadır ki buradaki kadının tütsücü olması koku hafızasına dem vurmaktadır. Diğer anlatım ise Yeniçeri ocağının ilk bozulmasından, kapatılmasına kadar geçen süreyi anlatmakta. Aslında bu iki paralel hikaye metin içerisinde ise bir bütünü simgelemektedir. Tıpkı yeniçeri ocağının bozulmasında ve padişahı terk etmesinde dünyevi hayata geçişin payının olması gibi, Mansur’un da Nihade’yi görünce kendi eşini ve çocuğunu geride bırakmasının birlikte çok anlamlı olduğunu düşünüyorum. Yine yeniçeri ocağının kapatılması ile, Nur’un ölüşünün de aynı şekilde.
Tüm hikayenin aslında Yeniçeri yazıcısının dilinden anlatılması da ustalıkla kotarılmış. Kitap boyunca bir nakış işleme hissi uyandırıyor ama kendi içinde tekrarlar her ne kadar şairane olsa da bir yerden sonra yormaya başlıyor.
Kitap içerisinde beni en etkileyen hikayelerden biri de Turnanın hikayesi oldu. İkince defa ölmeden önce, onu avlayanın gözlerine
Carla sana laflar hazırladım
Şilili şair son zamanlarda benim kalbimi en çok okşayan kitaplardan biri oldu. Bazen bazı hikayeler bitince insanın yüzünde bir gülümseme oluşur. Şilili Şair işte tam da böyle bir kitaptı. Bazı yerlerde Murakami esintisi hisseder gibi olsam da tam olarak öyle de değil. Favori yazarlarım arasına girdi Alejandro Zambra. Su gibi duru bir anlatımı ve akıp giden cümleleri ile popüler/klasik kültür göndermeleri ile kesinlikle çok sevdim.
Tabii kitabın bazı yerlerinde saç baş yoldum ama konumuz bu değil.
Şilili Şair bir ailenin (?) hikayesini bize dört bölümde anlatıyor. İlk bölüm Carla ve Gonzalo’nun ergenlik dönemlerindeki ilişkilerine odaklanıyoruz. İkinci bölüm Gonzalo ve Carla’nın yıllar sonra tekrar karşılaşmaları ve ciddi bir ilişkiye başlamalarını anlatıyor. Gonzalo burada baba olmak için kan bağından öte sevginin bağlayıcı olduğunu anlatıyor. Markette üvey oğlu Vincent için kasiyere “arkadaşım” dedikten sonra üvey baba araştırması yapması muazzamdı. Ayrıca bir yazar olarak bence en kalp kırıcı sahnelerden biri yine bu bölümde Carla’ya kendi şiirlerini okurken kadının tepki vermemesi üzerine başkalarının şiirlerini ezberden okuması ve Carla’nın bunları çok Gonzalo’nun sanarak beğenmesi aşırı kalp kırıcı. Tabii sonunda Gonzalo’ya yapılan da.
Üçüncü bölüm Vincent’in hayatına onun hiç bilmeden üvey babası Gonzalo’nun izinden giderek şair olmasına odaklanıyoruz. Pru ile tanışarak Pru sayesinde Şilili şairlerin, diktatörlük sonrası Şilili insanların hayatlarına dair muazzam bir dalış gerçekleştiriyoruz.
Dördüncü bölüm ise kavuşum bölümü. Burada özellikle Gonzalo’nun, Vincent ile ilgili düşünceleri net gözlerimi doldurdu. Tekrar yan yana gelmeleri, gittiği için Vincent’in Gonzalo’yu suçlamasına rağmen onu ne kadar özlediği. İnanılmaz güzel bir anlatımla sanki gerçekten