Selçuk Karadağ
@Regerant
Yazar.
Uykusuzluk Hikayeleri (2021)
Kanat (2023)
Instagram: yazarselcukkaradag
Arkeolog
Üniversite
Ankara
Bodrum
131 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Toksik bir aile hakkında ağıt
Alex Schulman
Hayatta Kalanlar
Çeviri: Zeynep Tamer
Bu kitap şiddetli bir trafik kazası gibi. Kaçamıyorsun. Geldiğini görüyorsun. Ve çarptığında geri dönüş yok.
Daha önce Malmö İstasyonu’nu okuduğum Alex Schulman’ın ikinci kitabı olan Hayatta Kalanlar, açıkça söylemek gerekirse beni derinden etkileyen eserlerden biri. Geçen yıl dinlemiş, bu yıl ise kitap kulübü için yeniden okudum.
Kitabın oldukça depresif olduğunu söylemek zorundayım. Ancak bu depresif yapı, sizi sonuna kadar sürüklüyor. Kitap bittiğinde ise yüzünüze sert bir tokat çarpılmış hissi bırakıyor.
Alex Schulman, bir aile gerilimini son derece sade bir dille anlatıyor. Bu sadelik, hikâyeyi daha da çarpıcı hâle getiriyor. Kitap bu yüzden çok kısa sürede akıp gidiyor. Zeynep Tamer’in çevirisi de oldukça başarılı. Özellikle İsveççe aslından yapılan çeviri, yazarla daha güçlü bir bağ kurmanızı sağlıyor.
Daha önce bir yazar olarak benim de denediğim “tersinden anlatma” tekniğini Schulman burada gerçekten ustalıkla kullanmış. Gece 02:00’de üç kardeş arasında yaşanan şiddetli bir tartışmayla başlayan hikâye, okuyucuyu iki farklı yola sürüklüyor.
Bir yanda kardeşlerin yazlık eve dönüşlerini izliyoruz. Diğer yanda ise geçmişe, bu eve son gelişlerine gidiyoruz.
________________________________________
Buradan sonrası spoiler içermektedir. Eğer kitabı okumayı düşünüyorsanız, devamını okumamanızı öneririm.
________________________________________
Öncelikle bu kitap, benim için edebiyat dünyasının Manchester by the Sea filmidir. Okuyucuyu benzer bir duygusal şiddete maruz bırakıyor.
Karakterlerden başlayalım:
En küçük kardeş Pierre, hayatı boyunca korkutulmuş ve aşağılanmış biridir. Bu yüzden büyüdükçe öfkeli birine dönüşür.
En büyük kardeş Nils, içine kapanık bir karakterdir. Sorunlarının üstesinden gelmek
Bir kar tanesi ol Kon dilimin ucuna
Ne dinledim?
Elif Şafak
Gökyüzünde Nehirler Var
Seslendiren: Tilbe Saran
Belki de ülkenin en çok eleştirilip (Orhan Pamuk’tan sonra) en çok okunan yazarlarından biri olan Elif Şafak’ın sanırım okuduğum en çok keyif aldığım kitabıydı. Şunu da not etmeden geçmek istemiyorum yazarın kesinlikle kendini okutan bir dili var. Bunda özellikle yenilikçi düşünce yapısının ve editörlerinin etkisinin büyük olduğunu düşünüyorum. Tabii bunun yanında yurtdışında yaşamasının ve oradaki çevrelerle de temasta olması kesinlikle yazara hem sadece yazarlığı bir iş olarak yapabilmesi (kıskanıyorum evet) için alan açıyor, hem de kitaplarını yazarken ulaşabiliceği kaynak havuzunu gerçekten çok güçlü hale getiriyor ki zaten kitabın sonundaki uzunca bir bölümde bu kitabı yazarken kullandığı kaynaklardan bahsediyor.
Bu kitabı sevmemin bir diğer nedeni ise mezuniyet mesleğimin arkeoloji olması ve antik mezapotamyanın Hayat Erkanal’dan aldığım antik mezapotamya arkeolojisi, Assur arkeolojisi gibi bölgesel derslerdir.
Neyse buradan sonrasında hikayeden bahsedeceğim o nedenle spoiler içerecektir ve okumayı düşünüyorsanız devam etmeyebilirsiniz.
Kitap aslında kendi içerisinde üç farklı hikayeden oluşuyor ve tabii ki finale doğru bu üç hikaye birbiri ile kesişiyor.
Hikaye M.Ö 630 yıllarında Assurbanipal’in kafasına düşen bir yağmur damlası ile başlıyor, bu yağmur damlası daha sonra 1870’li yıllarda henüz lağımda doğmuş bir bebekken Arthur’un ağzına bir kar tanesi olarak düşüyor (Kar tanesinin tadı neye benziyordu? Anne sütüne betimlemesi çok etkileyici.), Sincar dağında bir şişenin son damlası olarak Narin tarafından içiliyor en son da bir musluk suyu olarak Zaleekhah tarafından içildi ve en son bir göz yaşına dönüştü.
"Su hatırlar. Unutan insanlardır."
Tüm hikaye tam da bu döngüde dolaşıyor