Başta Peyami Safa'nın en beğenmediğim kitabı oldu diye okurken sonlara doğru beni derin düşüncelere itti. Günlerdir kitabı rafa kaldırıp başka kitaba geçemedim. İnsana ve topluma dair fikirleri, analizi, tespitleri o gün kadar bugünleri de anlatıyor. Ve bazı sorgulamalar yapmama sebep oldu. Sanki toplumca ne yaptığımızı bilmeden büyük küçük bir çok konuda irademiz dışı bize empoze edilen fikirleri içselleştirmişiz ve kendimizinmiş gibi savunup yaşıyoruz da neler kaybettiğimizin farkında bile olmadan haksız bir gurur içindeyiz gibi..
Eğer bir adamın hayatında duyduğu haz ve keder yekunları hesap edilecek olursa görülecektir ki hiç kimse kimseden daha fazla ne mesut ne de bedbahttır.
Uzun zamandır beni bu kadar etkileyen, böyle beğendiğim bir psikoloji kitabı olmamıştı. Tesbitleri, anlatımı, çözümleri, örnekleri hepsi mi bu kadar iyi olur. Her konu sonunda çiçek-kişi hikayeleri çok zarif ve hoştu.
Bahsedilen her halkada veya çoğunda insana dokunan yerleri vardı. Kimi az kimi çok. Çoğumuzun içimizde verdiğimiz savaşları sanki tüm süreçte yanımızdaymış gibi nedeni ve sonucuyla anlatıp çözüm yolları göstermesine bayıldım. Tam yaşam kılavuzu olacak bir kitap. 2. kitabı okumak için sabırsızlanıyorum.