Mesela hüzün, kendi başına müthiş bir detaydır. Hüzünlenemeyen insan gelişmemiş bir insandır. Kendinden kopukluğunun, içindeki öze olan özleminin farkında değildir.
Duygularını anlamak bir gelişim yoludur.
Allah hiç kimseye gücünün yeteceğinden başka yük yüklemez. Kişinin hayırdan kazandığı kendisine, yaptığı kötülüğün zararı yine kendisinedir. Ey Rabbimiz! Eğer unuttuk veya yanıldıysak, (bu yüzden) bizi sorguya çekme! Ey Rabbimiz! Bize bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır bir yük yükleme! Ey Rabbimiz! Bize gücümüzün yetmeyeceği yükü yükleme! Bizi affet, bizi bağışla ve bize rahmet et! Sensin bizim Mevlâmız. Artık kâfirler toplumuna karşı da bize yardım et!
Bakara, 286
İç tanıklığa önem veren kültürde ise bir işi yaparken kişi önce kendi özüne, vicdanına hesap verir. Sınavda öğrencinin başına gözetmen dikmeye gerek yoktur. En önemli denetimci içindeki vicdandır. İki tür kültür arasındaki en temel ayrım budur.