Her insan acıyla yaşamaz mı zaten? O acıyı hep yanında taşımaz mı? Sözlerinde gizleyerek ama yüreğinde hissederek? En mutlu günlerinde bile şükran duyarak, aslında biraz da acıları yüzünden ağlamaz mı?
Gelenler gidişleriyle de bir şeyler söylerler. Gidenler daima bize bir meselenin üzerine basıp yükselmemiz için fırsat sunarlar aslında. Bu kadar kıymetli bir bilginin bedeli de acı denilen duygu olmasın mı?