Remziye Salçacı

Kendi hocasına saygı borcunu unutan, çömezinden sevgi beklememelidir.
Reklam
Avrupa’nın en büyük dramı şudur: Kendini hiç bir zaman sevdirememesi. Belki kendinden korkulmuş, çekinilmiş, hatta sahte yaltaklanmalar da görmüş, fakat hiçbir insanoğlunun sıcak bir yakınlık duygusunu elde edememiştir.
Hayat yenilik istiyordu; öyle bir anne öyle çekilmez kardeşlerle ve kusursuz sayılamazdı; ufak bir değişiklik kendi hatırı için bile hiç de fena olmayacaktı.
Daha net belirtiler olabilir mi? Etrafa kayıtsızlaşmak aşkın özü değil midir?
Ne fark ederdi ki zaten? Herkes ölüyordu nasıl olsa; iyisi de kötüsü de, güçlüsü de zayıfı da, hayata dört elle sarılanı da yaşamı aşağılayanı da… Herkes göçüp gidiyordu. Her şey göçüp gidiyordu.
Reklam