Rabia
@Ribe
Psikoloji
Konya
239 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bahar Tezcan- Duygusal Oyunlar
Kitap psikoloji üzerine herhangi bir eğitim almamış biri için oldukça anlaşılır ve açık bir dille yazılmış. Okurun yaşamındaki bazı parçaları yerine oturtmasına faydalı olabilir. Kendi açımdan değerlendirecek olursam, bazı açılardan yetersiz bulduğumu söylemeliyim. Terapistin seans esnasında kullandığı cümleler okuyucuya fazla muğlak aktarılmış, daha derin ve aydınlatıcı olabilirdi. Çözümün ne olduğunu açıklıyor ancak nasıl ulaşılacağını açıklamıyor, ki bu bir insanın sorunlarına saplanıp kalmasının esas nedeni. Bu sebeple daha yol gösterici ve çözüm ipuçları olan bir yaklaşım görmek isterdim. Okura işlevsel bir bilgi vermekten çok, teselliyle yaklaşır gibiydi.
Son sayfalarda hikaye döngüye kapılmıştı, sürekli farklı meseleler aynı konulara bağlanarak açıklanıyordu ki bence bu kadar olaya sadece tek bir açıdan açıklama getirmek yetersiz kalmış. En çok gözüme çarpan bir diğer durum, sürekli olarak "manipülasyon" kelimesinin geçmesi. Her davranışı bu şekilde adlandırmak, olayı olduğundan daha fazla büyütüyor ve kişiyi kötü gösteriyor. Bu davranışın altında yatan duygu ve düşüncenin okuyucunun gözünde arkaplanda kalmasına sebep oluyor. Şuan gündelik hayatta da sıklıkla kullanılan "manipülasyon" kelimesinin birçok durumu tanımlamak için fazlaca kullanılmasının kavramı basite indirgediğini ve kelimenin kötü intibası nedeniyle karşımızdakine daha fazla gardımızı almamıza yol açtığını düşünüyorum.
Bağlanma stilleri ve ebeveynlik hakkında ufuk açan bir kitaptı. Okurken illa ki kendi yaşadıklarını, yaptıklarını gözden geçiriyorsun. Kendinde sorunlu bulduğun noktayı kitapta yakaladığında "peki nasıl çözebilirim" diye daha hırslı okumaya başlıyorsun. Kitabın bazı kısımlarında biraz bunaldım açıkçası çünkü olaylar döngüsellikte kalmış gibiydi. Bunun sebebi elbette hikayenin doğasından da kaynaklı olabilir, ne de olsa iyileşme süreci inişli çıkışlı bir süreç, ancak okuyucuya bu sürecin daha detaylı ve daha farklı bakış açılarından da sunulmasını isterdim. Sayfalar ilerledikçe psikolojik çözülmeleri daha net görürüm diye beklemiştim ama anlatım davranışa odaklıydı. Karakterler çevreden sürekli bilgi topluyor, destek alıyor ve buna istinaden harekete geçiyorlar ama bu bilgileri nasıl değerlendirdikleri, nerede konumlandırdıkları, düşüncelerine nasıl etki ettiği biraz muğlak bırakılmış. Şahsen hangi çelişkilere düştüklerini, sonuca ulaşma biçimlerini, kendi tecrübeleriyle buldukları çıkarımları duymak isterdim.
Sonunu göz ardı ederek genel olarak kitap hakkındaki fikrimi söyleyecek olursam; bir çok kez kahkahalarla güldüğüm ironik bir kitaptı . İlişkilerinden çevreye yaydıkları bir kaos vardı. Başlarda kız kendi hayal ettiği hayatı yaşamak için erkeği istediği kalıplara sokmaya çalıştı, zamanla ise bu istek söndü ve birbirlerine uyum sağladılar. Betty ciddi manada uçlarda yürüyen ve öfke sorunu yaşayan bir kız, dahası bunu frenlemek istemiyor. Erkeğin sakin yapısı ise bu aşırılığı kısmen dengeledi. Özellikle büyük kavgalardan sonra erkeğin kıza sakinleşmesi için süre tanıması ve sonrasında dingin, işbilir bir edayla ortamın yumuşamasını sağlaması hoşuma giden detaylardandı.
Sıradan gibi görünse de oldukça çarpıcı bir sonla bitti. Açıklayamam ama Betty'den çok erkeğin iç dünyası beni endişelendirdi. Okurken sanki iyice gizlenmiş ve patlamaya hazır bir bombanın infilak etmesini bekliyorsun. Kitap boyunca bombanın bir kaç kez pimi çekildi ve patladı ama en sarsıcı ve yıkıcı olanı sonda kıza yaptığıydı. Çoğunlukla Betty 'ye olan sevgisi yüzünden başkaları için zarar hale gelmişken, bu sefer zararı sevdiği kıza vermesi anlaşılması zor bir çelişki. İnsana aşkın ne ve nasıl olduğunu, olması gerektiğini sorgulatıyor.
Bana biraz İhsan Oktay Anar' ın kalemini anımsatan bır kitaptı ve bundan çok hoşlandım. Parmak basılan, okuyucuyu düşünmeye sevk eden, güzel noktalar vardı. Psikiyatrın hayata bakış açısında benimsediğim birkaç nokta oldu ve kendiyle yaşadığı çelişkileri okurken kendimi okuyor gibiydim.
Yusuf'un hastalıklı biçimde simyaya kafa yormasının concorde yanılgısına benzer bir durum olduğunu düşünüyorum. Büyük özveriler gösterdikten sonra başa dönmek ve bütün ilerlemeleri kaybetmek göze korkunç görünebilir. Aslında ise , getirisinden çok götürüsü olan bir vaziyette olan Yusuf, ' birini öldürdüğüme değmeli' tarzında bir düşünceyle simyadan vazgeçmeye yanaşmıyor çünkü emeklerinin anlamsız olduğu fikrinin onu boşluğa düşürmesinden korkuyor. Dolayısıyla simyaya daha sıkı sarılarak kendini kanıtlamaya çalışıyor. Ancak işler elbette iyi gitmiyor ve hem çevresine hem kendisine verdiği zarar ve ziyanın şiddeti artıyor. Ta ki sevdiği kadını öldürene kadar. Acaba şaraba bağımlı olmasaydı Butimar' ı yine öldürecek kadar gözü döner miydi diye de düşünüyorum...
Şahane bir kitaptı, her ne kadar sonu tahmin edilebilir bir son olsa bile.
Boka, Nemescek, Barabas, Feri Ats, Gereb.. bütün karakterleri öylesine özümsedim, sevdim ki verdikleri hissiyatlar da çok kuvvetli oldu. Klasik tabir olacak ama tam olarak gülenle güldüm ağlayanla ağladım. Çocukluk anılarımı, maceralarımı düşünürken de buldum kendimi. Eski yaşantılara, çocuk olmaya özendim.
Fedakarlık, yiğitlik, hayal kırıklığı, öfke ve daha nicesini neşe ve enerjiyle dolu çocuklarımın bakış açılarından okumak bambaşka bir zevkti benim için. Basit çocuk meseleleri gibi görünen olayların aslında gerçek hayatın ta kendisi olması ise kitabın cazibesini daha da artırıyor. Her şeyiyle insanın içini ısıtan, hoş duygular bırakan bir hikaye Pal Sokağı çocukları' nın hikayesi.
