İnsan düşündüğün, yaptığını sandığınının tam tersini yapar çoğu zaman. O ülkeye giderken kendine dönersin, kitap okuyorum sanırken yeniden yazarsın, yardım ediyorum derken yaralarsın…
En sonunda uyuşuyorsun, belki de bilerek beynini uyuşturuyorsun. Hayatta kalmak dışında bir amacın kalmıyor. Uzun bir süre böyle gidiyor, sonra hayatta kalmanın da bir şeye yaramadığını anladığın gün geliyor, Ölümü her türlü acının ilacı olarak görmeye başlıyorsun…
Geçmişi unut
Koy bir kenara
Yeni bir sayfa aç
Kurtar benliğini dünden
Bugünün çocuğu ol
Bütün bilgeliği ve gülümseyişiyle gençliğin
Şu anı hiç terk etme ne olur
Sonsuza uzanan şu günü terk etme
-Mevlânâ