Kawa
@RiverCo
Life is cruel but beautiful…
Pandora’nın kutusundaki “umut”Japon Klasikleri
Osamu Dazai’nin depresif kişiliğine rağmen “umut”dolu bir eser olduğunu söylemek isterim. Karanlık bir havayla başlayıp yavaş yavaş aydınlanan şafak gibi ilerliyor.
Ben genelde günlük yaşantıları anlatan, diğer bir deyişle “slice of life” şeklinde ilerleyen anlatılardan pek hoşlanmam. Garip bir şekilde bu eser, benim bu ön yargımı yıktı geçti. Bu kadar yüksek puan vermemin bir diğer nedeni de bu sanırım.
Bütün karakterler ve aralarında geçen sohbetler, birebir gözümde canlandı adeta. Kitaptaki kişilerle arkadaşmışım gibi hissettim.
Kitaba yüksek beklentilerle başlamadım ama beğendiğin eserler arasına girmeyi başardı. Akıcı ve okuyucuyu olayın içine çeken bir üslubu var. Mektuplardan oluştuğu için de samimi bir havası var.
Kısacası, sevmeyeceğim düşündüğüm ama beni oldukça tatmin eden bir eser…
Reklam
Her Şey Üst Katta BitiyorGerilim
Romantik komedi dizisi gibi başlayan, sonra okuru yavaş yavaş germeye başlayan bir kitap. Klişe bir aşk hikayesi gibi başladığından hikayenin devamını tahmin edebileceğinizi düşündürüyor bu roman. Dürüst olmak gerekirse, kitap beni en az üç kere kandırdı ve olaylar hiç de umduğum gibi gitmedi. Bu yüzden “plot twist” konusunda oldukça marifetli bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
Kitapta sevmediğim kısımlardan biri, argo kullanımının oldukça fazla olması. Hikayenin gidişâtına bir katkısı var mı bilemiyorum ama bu kadar fazla olmasına gerek yok gibiydi.
Ek olarak, hikayenin bazı kısımları bana mantıksız geldi ama bu bütün hikayeyi anlamama engel olmadı.
Özetle şunu söyleyebilirim: sonlara doğru karakterlere duyulan şüpheyi arttıran, (yazarın nasıl başardığını bilmiyorum ama) romantizmle gerilimi harmanlayan bir romandı bu.
Veronika’dan sonra bu sefer Nora ölmek istiyor…
Arkadaş önerisiyle okumaya başladım ve zaten hepinizin bildiği gibi oldukça adı sanı duyulmuş bir roman.
Aynen “Veronika Ölmek İstiyor” kitabı gibi depresif bir kadını konu alan kitap, yaşama olan bağlılığı ana fikir hâline getiriyor.
Sorun şu ki kitapta gereksiz fazla ayrıntı var. Okurken sıkıldığım çok oldu ve sayfaları atlamamak için kendimi zor tuttum.
Bir diğer sorun da kitabın tahmin edilebilir olmasıydı. Verilmek istenen mesaj gayet güzel ve bir “kütüphane” fikri de oldukça başarılı. Fakat ayrıntılara girmeden kitabın sonunda olacakları öngörmek zor değil. Bu nedenle insanın okumak için fazla bir isteği de kalmıyor.
Sonuç olarak; okumaya değer mi, tartışılır. Bir kitabın içinde farklı farklı, oldukça kısa hayatlar okuyorsunuz resmen. Bu bazı kişilere sıkıcı bazılarına ise oldukça ilgi çekici gelebilir.
Siyah Kuğu, zarif görünen saçmalıkRomantik
Bir arkadaş önerisi üzerine okudum, ya da okumaya “çalıştım” demek daha doğru olur sanırım. Yazarımız, ana karakter olan kızımıza fantastik bir güç vererek orijinal bir konu oluşturabileceğini düşünmüş. Biraz sert olabilir ama bunu söylemek zorundayım; bu kitap tam bir zaman kaybı, saçmalık, klişeler dolu. Şöyle özetleyeyim başını (zaten kitabı bitirmedim) : ana karakterimiz okulda silik bir kız ve 14 yıldır falan popüler bir çocuktan hoşlanıyor. Bu çocuk basketbol kaptanı ve çok yakışıklı. Kızımız, havayı kontrol edebiliyor, bulutları uzaklaştırıp yağmur yağmasını engelliyor. Tabi erkeğimiz kızın bu fedakarlıklarının farkında değil. Neyse, “from enemies to lovers” gibi bir düşünce tarzıyla yazılmış gibiydi ve ortada bir konu bile yoktu. “Romantik” diye adlandırabileceğimiz sahneler de bana kalırsa oldukça iticiydi. İnsanların nasıl bu kadar olumlu yorumlar yaptığını anlayamadım, sanırım bende bir sorun var.
Veronika Gerçekten Ölmek mi İstiyor?Edebiyat
Kitabın başlığı gerçekten can alıcı, kapak tasarımı da bir o kadar sarsıcı ve evet, kitabın kendisi de aynı oranda etkileyici.
Hayattan bıkan ve bu monotonluğun hiçbir zaman son bulmayacağını düşünen Veronika'nın başarısız intihar teşebbüsü ile başlıyor olaylar. Ardından kendini akıl hastanesinde bulan kahramanımız yaşamak için sayılı günü kaldığını öğreniyor.
Dürüst olmak gerekirse, kitabı soluksuz okudum. Film izlemek gibiydi, gerçi çoğu kitap öyledir ama bu kitap olaylara başka bir hava katıyor. Yazarın anlatım tarzının bir sonucu sanırım.
Kesinlikle sıkıcı değil, eser sadece Veronika üstünde durmadığı için okuyucuyu bunaltmıyor. Akıl hastanesindeki bazı kişilerin de hayat hikayesini, insanlar tarafından nasıl muamele gördüklerini de öğreniyoruz.
Peki ya gereksiz bölümler? Benim açımdan gereksiz olaylar da vardı kitapta. Cinsellik üzerinde biraz fazla durulmuş gibi geldi. Fakat bunun dışında gayet güzel bir romandı.
Bazılarının düşündüğü gibi kitap bizi daha depresif biri yapmıyor, bizi hayata daha çok bağlıyor. Veronika, gün geçtikçe, alınan her bir nefesin aslında ne kadar kıymetli olduğunu; hayatın inişleri ve çıkışları olmasının aslında hayatı monotonluktan çıkaran şey olduğunu düşünmeye başlıyor. Ama ölmekten gerçekten vazgeçiyor mu? Eseri okuyunca işte bunu öğreniyoruz.