EYÜP ÖZKAYA
@Rodion_Winston
Anlamsızlığımıza anlam katma uğraşı verdiğimiz hayatın ince bir kolunu işgal eden bedenim ve zihnimin mührüne okuduğum kitaplarda rastlamaya çalışıp, kendini her defasında yeniden tanıyıp hayret ederek ışığa yürüyen biri.
Toz bulutunun ardında önüme serilmiş yol, birçok vazgeçişimin kıvamında, bana hayat vadediyor... Samimi ve içten ama geriye bakmadan sadece ona sadık kalırsam, benliğimi ona teslim edip özgünlüğüme ve özgürlüğüme ihanet edip hiç iz bırakmadan sonuna kadar yürüyebileceğim pürüzsüz bir yol, kalabalıkların özü.
Reklam
Etrafımdaki cesur kuşların illüzyonuna kaptırmışım kendimi...Kapılar açılıyor sanki varoluşlarına saygı duruşuyla...Keşke hapsedilmemiş olsaydı bu çırpınışlar kalpten kalbe uçarken...O zaman bu bir feda değil büyuk bir isyan olabilirdi belki de...Kimbilir yine de bu küçük başkaldırılar sahip çıkacak umutlara...
Ruhum uçtuğuna inanıyor altından dünya çekilip onu serbest kıldığında... Herşeyi görüp yuvasına hayalkırıklığıyla döneceğinden emin ama ne varki yaşadığını hissedip her zerresiyle hayalkırıklarınin öncesinde yaşayacagi yeni umutların umuduyla varlığına tat katıp ışığını saçacak hakedenlere...
Nostaljiye düşmenin cesur varsayımlarıyla anıyorum zamanın izlerini. Hep bir veda hep bir öykünmeyle son buluyor bu zamanın suya yazılan anılarının sadece benim görebildiğim kısmı.
Tek gerçek takipçim duvarlarda bir karartı halindeki siluet olduğunu bilecek olsam da doğru yolun çoğunluğun tercih ettiği değil benim zihnimin, kalbimin, karakterimin bütününü yansıtan engebeli de olsa bana patika yol rahatlığı veren o başkaldırının getirdiği huzur hüzmesinden başka birsey olmadığını biliyorum.
Reklam