Tuğba Mandacı
@Romankafa1
Gösterişin, torpilin, kibrin ve sayamadığım binlerce putun kol gezdiği bu çağda; bir bakışın, bir duruşun, bir hayatın sadeliğine inanıyorum...
Acaba şuanda o ne düşünüyor? Herhalde beni değil... Niçin?.. Onun kafasında bir müddet yaşamak için neleri feda etmem ki?.. Her şeyi...
"Herkes ne diyecek? Bu ana kadar herkesten ne gördüm ki... Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı manasız bir hale sokmaktan başka ne yaptı?"
yine mükemmel
Herkesin içinde bir şeytan vardır elbet. Lakin bu bildiğimiz dîni kalıba göre nitelenen şeytan değil,daha çok kendi benliğimizi savunmaya yönelik bir mekanizma ile çalışan bir dürtüdür.
Bazen hayat bize öyle keskin,öyle dönülmesi zor kararlar verdiriyor ki; ya size yazık oluyor sonunda,ya da bir başkasına. Kim böylesine rasyonel olabilir ki? Ya da böylesi salt bir düşünceye göre hareket edebilir?
Neyse.
Şimdi bir Spoiler vereceğim bilginiz olsun;
.
.
.
.
.
.
.
Bana, kitapta bazı noktalar biraz Türk filmi gibi geldi.Ömer’in Macide’yi arkadaşına teslim etmesi.Arkadaşı ile Macide’ye onu terkettiğini haber götürmesi,arkalarından onları izlemesi.... Biraz yeşilçam kokusu uçuşturdu etrafta. Ama yine de güzeldi. Kesinlikle güzeldi.
Macide’ye çok kızdığım noktalar oldu. Sevgi insanı böyle pasifleştirmemeli. Gördüğü tablolar karşısında sessiz kalması,sevgiden gelen tahammül değil,benim nezdimde aptallıktı.Bu sebepler doğrultusunda kızdım,gerildim,söylendim.
.
.
Sebahhattin Ali gerçekten tebrik ediyorum Üstad; Kahramanlar aracılığı ile verdin veriştirdin eleştiri sahiplerine.Yerine ulaştığına eminim
“Zaten sevgi nedir doğru düzgün bilmiyordu!”
