Spoiler: Emin Değilim
Kitabı bitirip “Ne anlatıyordu şimdi bu?” derseniz, bence doğru bir okuma yapmışsınız demektir. Çünkü kitap tam da bu etkiyi bırakmak üzerine kurulmuş gibi geliyor bana. Bir miktar karanlık atmosfer, biraz kimlik sorusu, bolca belirsizlik ve rüya hissi... Net cevaplardan çok duyguların peşinden gidiyor. Sayfalar kapandığında akılda kalan şey olaylar değil; çözülmemiş sorular, bulanık görüntüler ve insanın kendi karanlığına dair huzursuz edici bir his oluyor.
Reklam
Bir Dünyadan Ötekine
Mülksüzler ilk bakışta iki gezegen arasında geçen bir bilimkurgu romanı gibi duruyor ama okudukça bunun arka planda kaldığı anlaşılıyor. Kitap daha çok insanların nasıl bir düzen içinde yaşadığı, bu düzenin zamanla nasıl sertleştiği ve bireyin bu yapı içinde nerede durduğu üzerine düşündürüyor. Anarres’te mülkiyet yok, herkes eşit ama bu eşitlik zamanla yazılı olmayan kurallara ve sessiz bir baskıya dönüşüyor. Kimse açıkça zorlamıyor ama farklı olan kolayca dışlanabiliyor. Urras ise bolluk içinde ama adaletsiz, rahat ama çıkarcı bir dünya olarak çiziliyor. Shevek bu iki yer arasında kalan, hiçbir yere tam olarak ait olamayan bir karakter ve onun hikâyesi üzerinden bilgi, özgürlük ve sorumluluk arasındaki ilişki sorgulanıyor. Le Guin büyük iddialar ortaya atmadan, sade bir dille, en iyi niyetle kurulan sistemlerin bile zamanla sorun üretebileceğini ve bu yüzden her şeyin sürekli sorgulanması gerektiğini hissettiriyor.
Amatör Okur Yaşar Kemal
Yaşar Kemal’i değerlendirmek kolay değil, haddim de değil. Ben sadece bir okur olarak bende bıraktığı hissi yazıyorum. Hangi kitabını okuduğun bir yerden sonra çok fark etmiyor çünkü Yaşar Kemal okunurken hikâye değil, ses kalıyor. Büyük bir şey anlatmaya çalışmıyor gibi duruyor ama aslında anlatıyor. Cümleler sade ama hafif değil, okurken altını çizme isteği gelmiyor metin akıyor sonra bir yerde insan duruyor ve bunun kolay olmadığını hissediyor. Yaşar Kemal’in büyüklüğü belki de tam burada, göze sokmadan yükselmeden eksiltmeden yazıdan çok bir hâl bırakabilmesinde. Kitap bitiyor, ses kalıyor. Üç Anadolu Efsanesi de benim için böyle bir kitap oldu.
Uçmak İsteyenlere
Martı Jonathan Livingston kısa ama kalbe dokunan bir hikâye. Herkesin aynı yönde uçtuğu bir yerde, Jonathan sadece daha iyi uçmak istiyor. Bunun bedelini ödüyor ama vazgeçmiyor. Özgürlük, cesaret ve kendine inanma üzerine sade, yumuşak bir anlatı. Çabucak okunuyor ama insanda “ben neyi denemekten vazgeçtim?” diye bir soru bırakıyor.
Çok Alıntılı
Posta Kutusundaki Mızıka’yı bir arkadaşımın masasından görüp merak ettim. Sayfaların çoğunun altı çiziliydi. İznini alıp aldım (çaldım) ve bu sabah okumaya başladım, şimdi de bitti.
Kitapta çok fazla yazar ve şaire gönderme var, alıntılar oldukça fazla. Bu durum bazen yoruyor ama genel olarak ilgi çekici. Altı çizilecek çok yer var, arkadaşımın neden bu kadar çizdiğini anladım. :) Üslup farklı, alışılmış bir anlatımı yok. Yer yer tekrar hissi veriyor ama rahatsız edici değil.
Okunur mu?
Evet, okunur.
Ama sakin bir zamanda okunması daha iyi olur.
Reklam