Kuşlar mimik yapamasalar da kadın bu minik canlının acı çektiğini gözlerinden okuyabiliyordu. Başını kaldırmış, yardım dilenen gözlerle ona bakıyordu.
O an içini kaplayan acıma hissi olağanüstüydü.
Kadın ve bu küçük kuş birbirlerine çok benziyordu.
İkisi de acı içinde kıvranıyordu. Acıları çok farklıydı belki, ama bir şekilde benzeşiyorlardı.
"Zavallı minik şey" diye fısıldadı kadın sevgiyle. Kuş sanki onu anlıyormuş gibi kanat çırpmayı bıraktı ve başını kaldırıp yine kadına baktı.
Kuşun gözlerindeki umudu görünce içini yine o derin acıma duygusu kapladı. Bu yalnızca onun gibi insanların hissedebileceği bir acıma duygusuydu.
.
.
Sonra kuşu ayağıyla çiğnedi.