Beritan
@RozaBeritan
3 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Ölsen de aynı, yaşasan da...
Ne öte tarafta yerin var, ne burada.
Ey kalbim!
Bu ne kimsesizlik,
Bu ne yalnızlık,
Bu ne çaresizlik böyle?
İki cihanda da sığacak yer bulamamışsın kendine.
Bu nasıl bahtsız bir talih,
Nasıl bir kırgınlık?
Parçaları sökülmüş, kanatmış yüreğini...
Bu ne acı,
Bu ne derin bir burukluk.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yine savaşın kurbanı olmuş masum bir çocuk
Sadako savaşın çocukların hayallerini soldurmaktan başka hiçbir faydası olmadığını bir kez daha görüyoruz
Büyüklerin hirslarinin kurbanı neden hep masum çocuklar olur ?
Hayata tuttkuyla bağlı olan hayalleri olan bir çocuğu savaşın gölgesinde yakalandığı bir hastalık yüzünden kağıttan bir Turna kusuna Umut bağlamasını o çaresizliğini okuduk
Yüzyıllar önce de aynı savaş aynı hırslar aynı kurbanlar sadece isimler değişiyor sonuç hep aynı savaş hiç bitmiyor
Neden kimse bunun saçmalık olduğunu söylemiyor neden masum insanların hayalleri hayatları yarıda kalıyor neden olan hep masumlara oluyor
Bir hastane odasında küçücük bir umuda tutunmuş minik bir kalp
Ve hiç gerçekleşmeyecek hayalleri
Sadakonun bu küçük yaşta yaşadığı hastalık baş etmek zorunda olduğu kendi savaşı ondan çalınan mutluluk çocukluk yaşayacağı anıları düşünmek çok yaralıycı
Şu an da onunla aynı şeyleri yaşayan masum çocuklar oldgunu bilmek günbegün solan bir çiçek gibi yok olduklarını bilmek ve elinden hiçbir şey gelmiyor olması bu yük taşıması çok zor bir yük
Vaveyla Sessizliği
Ne derin bir ah çektiniz,
Dünyanın bütün dertleri omuzlarınızdaymış gibi.
Her nefeste yükleriniz daha da artıyormuş gibi,
Uykular kâbusa dönmüş gibi...
Uyandığınızda kâbus hiç bitmemiş gibi,
Kalbiniz hüzünle atarmış gibi.
Her atışında bir damla kan akarmış gibi,
Akan kanda boğuluyormuş gibi.
Hayaller mazi olmuş gibi...