Beritan
@RozaBeritan
3 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Yine savaşın kurbanı olmuş masum bir çocuk
Sadako savaşın çocukların hayallerini soldurmaktan başka hiçbir faydası olmadığını bir kez daha görüyoruz
Büyüklerin hirslarinin kurbanı neden hep masum çocuklar olur ?
Hayata tuttkuyla bağlı olan hayalleri olan bir çocuğu savaşın gölgesinde yakalandığı bir hastalık yüzünden kağıttan bir Turna kusuna Umut bağlamasını o çaresizliğini okuduk
Yüzyıllar önce de aynı savaş aynı hırslar aynı kurbanlar sadece isimler değişiyor sonuç hep aynı savaş hiç bitmiyor
Neden kimse bunun saçmalık olduğunu söylemiyor neden masum insanların hayalleri hayatları yarıda kalıyor neden olan hep masumlara oluyor
Bir hastane odasında küçücük bir umuda tutunmuş minik bir kalp
Ve hiç gerçekleşmeyecek hayalleri
Sadakonun bu küçük yaşta yaşadığı hastalık baş etmek zorunda olduğu kendi savaşı ondan çalınan mutluluk çocukluk yaşayacağı anıları düşünmek çok yaralıycı
Şu an da onunla aynı şeyleri yaşayan masum çocuklar oldgunu bilmek günbegün solan bir çiçek gibi yok olduklarını bilmek ve elinden hiçbir şey gelmiyor olması bu yük taşıması çok zor bir yük
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Küçük Prens kitabı beni çocukluğuma geri götürdü. Ortaokulda okuduğun bir kitabı üniversitede okumak çok tuhaf ve bir o kadar da eğlenceli geldi bana.
Bir çocukken okumakla yetişkin bir birey olarak okumak çok farklı. Çocukken sadece bir çocuk kitabı olarak okudum; şimdi ise bugünüme, hatta geleceğime göndermeler yapan bir kitabı okudum. Kitapta büyüklere çok bariz göndermeler var. Büyüdükçe hayal gücünü; dünyaya ışıltıyla, merakla bakan çocukluğunun nasıl zamanla sığ düşüncelere evrildiğini görüyoruz.
Çocukken her şey oyun gibi gelir; görünen ve görünmeyen her şey mucizedir. Büyüdükçe mucizeler yerini sıradanlığa bırakıyor; düzenli maaş, bir ev, bir araba ile hayal gücümüz sınırlanıyor. Monoton bir hayat olmuş hayalimiz. Çarkın dişlerinden biri haline geliyor, içimizdeki çocuğu gömüyoruz.
Tıpkı dördüncü gezegendeki yıldızları sayan iş adamı gibi, çok önemli bir şey yaptığımıza inandırmışız kendimizi. Küçük Prens'i içimizdeki çocuk olarak tasvir ettim ben; yetişkinleri asla anlamıyor. Yetişkinler bile kendini anlayamazken onu kim suçlayabilir ki?
Kitapta Küçük Prens'in söylediği gibi; neyi aradığımızı bilmeden bir arayışın içinde kaybolduk. Olduğumuz yerden hiçbir zaman mutlu olmuyor, hep daha fazlasını istiyoruz. Fazlasının bizi mutlu edeceğine inanıyoruz; ben artık inanmıyorum. Bana göre yalnızca anın tadını çıkarabilenler gerçekten mutlu olabilenlerdir.
Son olarak; umarım Küçük Prens gibi yetişkinleri hep tuhaf bulur ve hiç anlamam...
