Rozerrin Evin
@Rozerrin
325 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
𓂉
Üçüncü Şahsın Şiiri༆
gözlerin gözlerime değince
felâketim olurdu ağlardım
beni sevmiyordun bilirdim
bir sevdiğin vardı duyardım
çöp gibi bir oğlan ipince
hayırsızın biriydi fikrimce
ne vakit karşımda görsem
öldüreceğimden korkardım
felâketim olurdu ağlardım
ne vakit maçka’dan geçsem
limanda hep gemiler olurdu
ağaçlar kuş gibi gülerdi
bir rüzgâr aklımı alırdı
sessizce bir cıgara yakardın
parmaklarımın ucunu yakardın
kirpiklerini eğerdin bakardın
üşürdüm içim ürperirdi
felâketim olurdu ağlardım
akşamlar bir roman gibi biterdi
jezabel kan içinde yatardı
limandan bir gemi giderdi
sen kalkıp ona giderdin
benzin mum gibi giderdin
sabaha kadar kalırdın
hayırsızın biriydi fikrimce
güldü mü cenazeye benzerdi
Rozerrin Evin
Atilla İlhan'ın en sevdiğim şiiri 🌸
Reklam
"Ham Çökelek"
"Yalanlar imparatorluğunda doğruları söylemek vatana ihanettir." 
George Orwell
Kim derdi ki bir hukuksuzluk döneminin kitabını "ham çökelek" Atilla Taş yazacak.. Bir yığın kalem sahibi edip ,şair , yazar -hukuksuzluklar karşısında-susmayı, görmezden gelmeyi, kulağının üzerine yatmayı tercih ederken bizzat kendi yaşadığı hukuksuzlukları kendi kalemiyle yazıya dökmüş "ham çökelek."
Herkesin sustuğu dönemde , kendi doğrularını ifade ettigi için ödediği bedelin hikayesini -zindanda- kitaplaştırmış.
Bazı sayfalarında güldüğüm, bazı sayfalarına ise gözyaşlarımı bıraktığım bir kitap oldu...
George Orwell
Kim derdi ki bir hukuksuzluk döneminin kitabını "ham çökelek" Atilla Taş yazacak.. Bir yığın kalem sahibi edip ,şair , yazar -hukuksuzluklar karşısında-susmayı, görmezden gelmeyi, kulağının üzerine yatmayı tercih ederken bizzat kendi yaşadığı hukuksuzlukları kendi kalemiyle yazıya dökmüş "ham çökelek."
Herkesin sustuğu dönemde , kendi doğrularını ifade ettigi için ödediği bedelin hikayesini -zindanda- kitaplaştırmış.
Bazı sayfalarında güldüğüm, bazı sayfalarına ise gözyaşlarımı bıraktığım bir kitap oldu...Rozerrin Evin
Zulme sessiz kalan, zulmü yapan gibidir.” Hz. Muhammed
Mr. Turgay konuşuyor: Lockwood’un sessizliğine karşılık
“Tutku, sahip olmak değil; çoğu zaman kendini yok etmek demektir.”
Emily Brontë ’nin tek romanı olan 
Uğultulu Tepeler , yalnızca bir aşk hikâyesi değildir. Bu roman, tutkuyla bağlanmanın insana neler kaybettirebileceğini, sevginin sevdiğini yok edebilecek kadar karanlık bir hâl alabileceğini gösteren, psikolojik ve duygusal anlamda bir anlatıdır.
Heathcliff ile Catherine’in hikâyesi romantik değil, yıkıcıdır. Onların sevgisi, iki insanı da özgürleştirmeyen; aksine birbirine zincirleyen, nefretle büyüyen bir bağdır. Catherine’in “Ben Heathcliff’im” sözüyle tarif ettiği aşk, bir ruh ikizliğinden çok, bir lanetin fısıltısı gibidir. Bu cümleyle birlikte okur, aşkın içindeki karanlığa adım atar ve geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkar.
Aşkın başka hâline şahit oldum: neşesiyle değil, öfkesiyle. Heathcliff ve Catherine’in hikâyesi bir sevda değil, bir lanet gibi dolanıyor... Sevmenin değil, sahip olmanın; özlemenin değil, yakmanın hikâyesi bu.
Catherine’in içinde büyük bir aşk, çelişki, ruhsal bütünlük arzusu, toplumsal baskı, pişmanlık ve içsel parçalanma yer alıyor. Bu duygular, onu hem Heathcliff’e hem de kendisine karşı yabancılaştırıyor. Sevmekle mahvolmak arasında ince bir çizgide duruyor.
Aynı ruhta yanmak mı, yabancı bir kalpte sönmek mi?
Sevmenin bedeli: Kendin olmak mı, kendinden vazgeçmek mi?
Bu hikâyede duygular romantik değil, varoluşsal düzeyde yaşanıyor. Klasik aşkın ötesinde, “Sen yokken ben kimim?” sorusuna verilen tutkulu ve trajik bir cevap bu. Catherine’in Heathcliff’e olan sevgisi, bir ruh ikizliği değil; huzur değil, çalkantı getiren bir kader bağı.
Ve tüm bu kırılganlığın temelinde, sevgisiz büyüyen çocukların sessiz feryadı var. Heathcliff’in küçüklüğünde maruz kaldığı aşağılanma, dışlanma ve sevgisizlik, onu hem kendine hem sevdiğine karşı
Emily Brontë ’nin tek romanı olan Uğultulu Tepeler , yalnızca bir aşk hikâyesi değildir. Bu roman, tutkuyla bağlanmanın insana neler kaybettirebileceğini, sevginin sevdiğini yok edebilecek kadar karanlık bir hâl alabileceğini gösteren, psikolojik ve duygusal anlamda bir anlatıdır.
Heathcliff ile Catherine’in hikâyesi romantik değil, yıkıcıdır. Onların sevgisi, iki insanı da özgürleştirmeyen; aksine birbirine zincirleyen, nefretle büyüyen bir bağdır. Catherine’in “Ben Heathcliff’im” sözüyle tarif ettiği aşk, bir ruh ikizliğinden çok, bir lanetin fısıltısı gibidir. Bu cümleyle birlikte okur, aşkın içindeki karanlığa adım atar ve geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkar.
Aşkın başka hâline şahit oldum: neşesiyle değil, öfkesiyle. Heathcliff ve Catherine’in hikâyesi bir sevda değil, bir lanet gibi dolanıyor... Sevmenin değil, sahip olmanın; özlemenin değil, yakmanın hikâyesi bu.
Catherine’in içinde büyük bir aşk, çelişki, ruhsal bütünlük arzusu, toplumsal baskı, pişmanlık ve içsel parçalanma yer alıyor. Bu duygular, onu hem Heathcliff’e hem de kendisine karşı yabancılaştırıyor. Sevmekle mahvolmak arasında ince bir çizgide duruyor.
Aynı ruhta yanmak mı, yabancı bir kalpte sönmek mi?
Sevmenin bedeli: Kendin olmak mı, kendinden vazgeçmek mi?
Bu hikâyede duygular romantik değil, varoluşsal düzeyde yaşanıyor. Klasik aşkın ötesinde, “Sen yokken ben kimim?” sorusuna verilen tutkulu ve trajik bir cevap bu. Catherine’in Heathcliff’e olan sevgisi, bir ruh ikizliği değil; huzur değil, çalkantı getiren bir kader bağı.
Ve tüm bu kırılganlığın temelinde, sevgisiz büyüyen çocukların sessiz feryadı var. Heathcliff’in küçüklüğünde maruz kaldığı aşağılanma, dışlanma ve sevgisizlik, onu hem kendine hem sevdiğine karşıRozerrin Evin
Çok güzel bir inceleme olmuş. Kaleminize sağlık 🌸
