.. Ama hayat böyleydi gezegenin yarıçapı kalbininkiyle eşitti. İnsanın gözü içine bakmaktan kararınca dışarıyı göremiyordu.
Yüzlerce kişi sele kapılıp giderken insan, ıslak terliğe değen çoraplarına üzülüyordu.
Fenaydı insan fenaydı..
Bencillik arıyorsan ben sana söyleyeyim bak, asıl bencilce olan depresyondur.
Çünkü sahibini ve yaşadıklarını evrenin merkezine koyar. Açlar, hastalar, savaşlar, depremler, tufanlar bile önemini kaybediverir. Sevgilinin gidişini düşünürken korkunç facialardan sağ çıkmış ve yaşamak zorunda kalmış insanları mesela görmezden gelirsin. Onlar inatla ayakta kalmaya uğraşırken, sen yıkılmaktan medet umucak kadar körleşirsin.
Ama şükretmeyi öğrenirsen sadece yaşama karşı nankörlükten değil bencillikten de kurtulursun. Sahip olduklarına minnet duymak seni şımarıklıktan, yıkıcı hırstan, tatminsizlikten, dinmeyen aç gözlülükten korur.