Rûbar Elî
@Rubar_Ali
Sal diborin wek libên tizbiyê
Her wêneyek selewatek e
Öğretmen
Batman
Êlih/Batman
139 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Ev pirtûk min pir diêşîne..Kurdî
1953 doğumluyum, Dersim Halvori (Karşılar) köyünden...
Amcamın kızı daha ufak yaşlardayken gidiliklere gidiyormuş.
38 Harekâtı başladığında köylüleri topluyorlar. Bizim orda mezarlığın arkasında dere var, orada vuruyorlar. Bu ölülülerin altında yaralı kalıyor, 15-16 yerinde süngü yarası var. Bunları vurduktan sonra süngülemişler. “Uyandım üstümde cesetler var,” diyordu. “Kalktım” diyor, “köy bomboş, kimse yok, yaralı yaralı ormana gittim.” Bizimle Geyiksuyu arasında bir mezra var, “Şıhmer’a gittim ormanda onlarla karşılaştım, onlar da kaçmışlar. Aldılar beni ‘Kimsin nesin?’ dediler. Filanca adamın kızıyım. ‘Üstüm başım kan içinde, bizimkileri hep vurdular,’ dedim. Üstüme bir örtü aldım yaralarımı sardım yürümeye başladım. Bazı köylüler dediler ki ‘bunu vuralım,’ diğerleri bir aileden bir fert kalmış nasıl vururuz,’ dediler... Birkaç gün orda kaldım.”
Sayfa 205
Reklam
Usta öğretmenleri diğerlerinden ayıran en önemli özellik, kuşkusuz, usta öğretmenlerin çocuklarla yakınlık kurmasıdır. Küçükken ilk öğretmenim Bayan Ackerberg ile yaşadığım deneyimi hiç unutmayacağım. Annem beni birinci sınıfın ilk gününde dersliğin kapısına bıraktığında, bu harika, güler yüzlü kadın, diğer çocukların dikkatimi dağıtmasına fırsat vermeden, sınıfın diğer ucundan süzülerek yanıma geldi, bana adımla hitap ederek, dostane bir şekilde selam verdi, sınıfında olduğum için mutlu olduğunu söyledi ve bana beraber çok güzel bir yıl geçireceğimize dair güvence verdi. Beni yanına çekmesi pek uzun sürmedi. O andan itibaren, tamamen ona ait olduğumu hissettim ve başka bağlar kurmaya ihtiyaç duymadım. Kimseye ihtiyaç duymuyordum; biri beni zaten sahiplenmişti. Beşinci sınıfa kadar başka hiçbir öğretmenim beni yanına çekmemişti. Aradaki yıllar eğitimim açısından biraz yalnız bir deneyimdi.
Wekî bavekî û mamosteyekî ez ricifîm..Kurdî
"Amerika’nın önde gelen gelişim bilimcilerinden biri olan Howard Gardner’a göre, çocukların hayatlarının ilk dört yılında kendi kendilerine ebeveynlerinden öğrendikleri şeyler, hayatlarının geri kalanında resmi eğitim kurumlarında öğrendikleri şeylerden fazladır."
Birçok ebeveyn ısrarla “Benim çocuğumun iradesi çok güçlü” iddiasında bulunur. “Bir şeyi elde etmek istediğine karar verirse, ona artık hayır diyemeyecek hale gelene kadar veya sinirlerim tepeme çıkana kadar ısrar eder.” Burada anlatılan aslında irade değil, arzulara takıntılı bir şekilde tutunmaktır. Takıntılar ısrarcılık içerdikleri için iradeyi anımsatabilir, ancak aralarında hiçbir ortak özellik yoktur. Takıntıların gücü bilinçdışından gelir ve bireye hükmederler. Diğer taraftan, gerçekten irade sahibi bir insan kendi isteklerine hükmetme yeteneğine sahiptir. Çocukların karşıt tavırlar sergilemesi iradelerinin dışavurumu olarak algılanmamalıdır. İnsanın özgür ve bilinçli bir şekilde seçim yapmadan tepki vermesine olanak tanıyan bu tür tavırlar irade eksikliğine işaret eder.
Bir ebeveyn veya öğretmen, çocuğun iyi bir birey olmaya niyetli olduğuna inanmıyor ve bu yüzden çocuğa rüşvet verilmesi ya da çeşitli yaptırımlarla tehdit edilmesi gerektiğini düşünüyorsa; aynı çocuğun o ebeveyn veya öğretmen istiyor diye iyi bir birey olma arzusunu sürdürmesi kendisi için çok riskli olacaktır. Bu amansız bir kısırdöngüdür. Belirli davranışların sergilenmesi için ödüller veya cezalar gibi harici motivasyon kaynaklarına başvurulması çocuğun kendi içinden gelen iyi olma arzusunu yok edebilir ve çocuğumuza istediğimizi yaptırmak için her zaman bu tür yapay kozlar kullanmamızı gerekli kılabilir. Çocuğumuzun iyi olma arzusuna sahip olduğuna güvenmek, ebeveynlik görevini kolaylaştırmak için yapabileceğimiz en iyi yatırımdır.
Reklam