Fırat Özbey
@Rubashov
Bilinmeyen Gözler
Sandalyeye oturmuş
Beklerken
Gece
İniyor gökyüzü
Düşündüğüm herkesi
Çocukluğumun İlk günlerinde olmayı
Ve geri dönmeyi isterdim
Öteki tarafa çekip gitmek
Yeniden başlamak için
Yağmur yağıyor
Ağlıyor camekân
Yalnız kaldık
Tükeniyor saatler
Her şeyi taşıyor şiddetli rüzgâr
Birbiriyle konuşuyor gözler
Tanımadan birbirini
Ve biri var bir kereden başka
Hiç görmediğimiz hayatımızda
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
sıradan gün
Su yüzünden kayıyor çatı
Yağmur yüzünden eriyor ne varsa
Petrol alkol ve benim ince mumum
Yangına verdiler evi
Kuşların olmadığı bir bahçe
Sesin olmadığı bir bahçe
Kara çiçekler toplayacaksınız
Yapraklar hiçbir zaman yeşil değil
Bütün dikenler kırmızıdır
Ve kana bulanmıştır elleriniz
Orta gidişten bir tören alayı geçiyor
Bir mumun yandığı
Ölen kadının penceresinden
Yavaş bir şarkı çıkıyor
Bu o kadındı ve başkası
Komşusu da
Avazı çıktığı kadar şarkı söylüyor herkes
Ve üstünde güldüğümüz merdivende
Düşen birisi çığlık atıyor
Bir köpek koruyor kendini
Yalnızca yağmurun ağladığını işitiyoruz
Daha Sonra
Karanlık bir odada geçen zaman geri gelecek daha sonra. Küçük bir lamba getirip sizi aydınlatacağım. Eliniz ayağınız karışacak, göreceğiz.
Kendi halindeki sözcüklere ve uyurken gülümseyen çocuğa bir anlam verebileceğim.Kendi kendimize yaşlanmamız gerçekten olası mı? Yere düşen birkaç enkaz parçası var. Hiçbiri bir daha ayağa kalkamayacak. Henüz aydınlanmaya başlayan birkaç pencere var daha. Ve kapının önünde gücünü bilen ve bekleyen, iri yapılı ve cana yakın bir adam var.
O bile kendi yüzünü tanıyamaz.
