Ruberuvareste
@Ruberuvareste
Doğulu olarak ölmek istiyorum ben. Ruberuvareste ....
Günün konusu, haydi tartışalım!Alıntı
Sizce dünyanın en mutlu insanı kimdir?
Ruberuvareste
Yıldık.Mutluluk mutluluk
Reklam
Toplanın küçük bir hikaye anlatacağım :)Alıntı
Cuma Bozkurt bilmem ben düşündüklerimi yazdım
Instagram’ın olmadığı 2010’lu yıllar… O zamanlar üniversitedeyim; varımız yoğumuz Facebook. :) Ben yine sözler, şiirler paylaşıyorum ama profil fotoğrafım bugünkü gibi tipim hakkında pek bilgi vermeyen bir fotoğraf. Paylaşım sebebim de edebiyat defteri gibi kullanmak; kimseye ithaf değil. Gerçi şimdi de öyle ya, insanların zannettiklerinin aksine. Ruhum melankolik; güzel şeyler yazamıyorum. :)
Hanımefendinin biri dikkatimi çekti, aynı üniversiteden. “Hiç normal fotoğrafınız yok mu?” diye yazmış. Onun da profil fotoğrafı yok. “Kesin bu fake’tir,” diyerek biraz alaycı konuştum. “Var ama sadece kendime saklıyorum, herkes görmeyi hak etmez beni,” falan filan. Engeller vs. diye bekliyorum ama o da bana ayak uydurdu; “Benim için de aynı, hayatta fotoğrafımı paylaşmam,” dedi. İki üç derken, aylarca sohbet muhabbet… Hâlâ birbirimizin kim olduğunu bilmiyoruz. :)
Öğrenciyiz, cepte para yok. O zaman 0 (sıfır) facebook olmasa halimiz harap. Anlayacağınız, kız fotoğraf atsa fakirlikten bakamayacağız. :) Allah’tan o atmaya tenezzül etmedi; benim de istemeye cesaretim yoktu.
Bir gün “Tanışalım mı?” dedi. “Sence zamanı geldi mi?” diye cevap verdim. “Bence bu şansı birbirimize vermeliyiz,” dedi. Cümle hoşuma gitti; “Tamam,” dedim. Yer belirledik, buluşacağız ama üstümde gereksiz bir gerginlik var: “Ya erkek çıkarsa?” diye. Neyse, gittim; baktım, kafede oturuyor. Hemen garsonu çağırdım: “Şu hanımefendiye de ki Cuma Bey gelmeyecek, özür diliyormuş.” Eleman gitti söyledi. Kız üzüldü mü anlamadım; hemen telefona sarıldı, gülmeye başladı. Telefonu kapatınca yüzüne bir hüzün çöktü; onu hissettim.
O hisle yanına gittim, karşısına oturdum. Bana “Sen kimsin lan?” der gibi baktı. Montumun iç cebine koyduğum gülü çıkardım. Cepte para yok; borca aşk yaşamaya çalışıyoruz. :) Kız gülü görünce
Ruberuvareste isimli okura yanıt verildi
Ruberuvareste
Cuma Bozkurt bilmem ben düşündüklerimi yazdımToplanın küçük bir hikaye anlatacağım :)Alıntı
Instagram’ın olmadığı 2010’lu yıllar… O zamanlar üniversitedeyim; varımız yoğumuz Facebook. :) Ben yine sözler, şiirler paylaşıyorum ama profil fotoğrafım bugünkü gibi tipim hakkında pek bilgi vermeyen bir fotoğraf. Paylaşım sebebim de edebiyat defteri gibi kullanmak; kimseye ithaf değil. Gerçi şimdi de öyle ya, insanların zannettiklerinin aksine. Ruhum melankolik; güzel şeyler yazamıyorum. :)
Hanımefendinin biri dikkatimi çekti, aynı üniversiteden. “Hiç normal fotoğrafınız yok mu?” diye yazmış. Onun da profil fotoğrafı yok. “Kesin bu fake’tir,” diyerek biraz alaycı konuştum. “Var ama sadece kendime saklıyorum, herkes görmeyi hak etmez beni,” falan filan. Engeller vs. diye bekliyorum ama o da bana ayak uydurdu; “Benim için de aynı, hayatta fotoğrafımı paylaşmam,” dedi. İki üç derken, aylarca sohbet muhabbet… Hâlâ birbirimizin kim olduğunu bilmiyoruz. :)
Öğrenciyiz, cepte para yok. O zaman 0 (sıfır) facebook olmasa halimiz harap. Anlayacağınız, kız fotoğraf atsa fakirlikten bakamayacağız. :) Allah’tan o atmaya tenezzül etmedi; benim de istemeye cesaretim yoktu.
Bir gün “Tanışalım mı?” dedi. “Sence zamanı geldi mi?” diye cevap verdim. “Bence bu şansı birbirimize vermeliyiz,” dedi. Cümle hoşuma gitti; “Tamam,” dedim. Yer belirledik, buluşacağız ama üstümde gereksiz bir gerginlik var: “Ya erkek çıkarsa?” diye. Neyse, gittim; baktım, kafede oturuyor. Hemen garsonu çağırdım: “Şu hanımefendiye de ki Cuma Bey gelmeyecek, özür diliyormuş.” Eleman gitti söyledi. Kız üzüldü mü anlamadım; hemen telefona sarıldı, gülmeye başladı. Telefonu kapatınca yüzüne bir hüzün çöktü; onu hissettim.
O hisle yanına gittim, karşısına oturdum. Bana “Sen kimsin lan?” der gibi baktı. Montumun iç cebine koyduğum gülü çıkardım. Cepte para yok; borca aşk yaşamaya çalışıyoruz. :) Kız gülü görünce
Ruberuvareste
Asla gelmezdim.Yani Merve’nin erkekler kapatılsın sözüne inandım.
Biriyle görüşmeye gelipte kasiyeri ayartmak çok iyi yani…
Bence bunu anlatmayın.Bu serçe yakalama olayına dönmüş.
Birde açıklama yapmadan kalkmış 😂 ve bunun için tebrik bekliyorsunuz.Açık iletişimden habersiz yıllar taş devri dönemi kalemim sağlamdı ama insanlara açıklama yapmadım.Gözüme başkasını kestirdim.Bir soğusaydın bir sakinleşseydin.Sonra şair oldum falan…
Gidip Hatice Hanım’ın yasını tutan Şükrü Erbaş okuyayım.
Neden kimse sana benzemiyor Hatice?
Gözyaşımın sahibi
Ne zaman alnımı camlara dayasam
Kanatlarını canıma batıra batıra
Sana uçuyor bütün kuşlar.
Ölümü senden mi öğrenecektim
Soluğu canımdan çekilen kadınım.
İster ölüm olsun ister ayrılık
İnsan unutur mu var olduğu bedeni.
Dünya sözüm, can evim
Bir gün ağzından uzak gülerse ağzım
Tanrı gökyüzüyle boğsun beni.
Elimden geldiğince tüm mesajlara cevap vermeye özen gösteriyorum, ancak bunu görevimmiş gibi düşünüp, yazdığı anda cevap vermemi bekleyen bir hanımefendi bana "hayatım boyunca erkeklerin dahi etmediği" bir küfür etmiş. :) Bunlara takılan biri değilim, umarım profilindeki “öğretmen” unvanı gerçek değildir.
Ruberuvareste
😂😂